Steppe
De eindeloze steppe ligt bevroren en het sneeuwt terwijl
De vlokken razend striemen in het stormgeweld
En in die storm twee hongerige zwervers, slechts gestoken
In wat lompen voortbewegend door het open veld
Ze dragen geen bagage met zich mee, alleen de ene heeft
Een boek onder z'n arm
De ander, ietsje ouder
Heeft een tas over z'n schouder
Met daarin een fles met wodka en zolang ze wodka hebben
Houdt ze dat nog warm
Ze zwoegen zwijgend verder door de troosteloze leegte en
Zo nu en dan wordt de fles gepakt en nemen ze een slok daarvan
Zodat men verder kan
"Ja! Dat zijn bijna honderd woorden en wat hebt u me verteld? Drie dingen: het sneeuwt, er lopen twee zwervers rond en ze hebben honger. Eenvoud, jongeman, daar gaat het om. Ga verder, maar hou het kort. Kort!"
De avond is gevallen, en een scheefgezakte bouwval biedt
Maar nauwelijks beschutting voor de koude nacht
De wodkafles is leeg, de honger knaagt, een stompje kaars
Brandt, "Waarom lees je niet wat voor?" zo vraagt de oude zacht
De ander neemt het smoezelige stukgelezen boek ter hand en leest verhalen voor
Maar terwijl de storm blijft loeien
Gaat hun huid een beetje gloeien
En wanneer het laatste woord geklonken heeft breekt op
Hun wangen zelfs een blosje door
De honger is vergeten want de kracht van de verhalen hield ze in de ban
Ze zien tot hun verbazing het effekt er van
Zodat men verder kan
"Ja, u hebt absoluut talent, maar u gebruikt veel teveel woorden
Hoe bedoelt u dat precies
't Is zo simpel! Wat is de essentie van deze zin?"
Estepes
A estepes sem fim está congelada e está nevando enquanto
Os flocos cortam furiosos na força da tempestade
E nessa tempestade, dois andarilhos famintos, apenas vestidos
Com alguns trapos, se movendo pelo campo aberto
Eles não carregam bagagem, só um deles tem
Um livro debaixo do braço
O outro, um pouco mais velho
Tem uma bolsa sobre o ombro
Com uma garrafa de vodka e enquanto tiverem vodka
Isso ainda os mantém aquecidos
Eles continuam a lutar em silêncio pela desolada solidão e
De vez em quando, a garrafa é pega e eles tomam um gole
Para que possam seguir em frente
"Sim! Isso são quase cem palavras e o que você me contou? Três coisas: está nevando, dois andarilhos estão por aí e eles estão com fome. Simplicidade, jovem, é disso que se trata. Continue, mas seja breve. Breve!"
A noite caiu, e um prédio em ruínas oferece
Mal abrigo para a fria noite
A garrafa de vodka está vazia, a fome aperta, um toco de vela
Queima, "Por que você não lê algo para nós?" pergunta o velho suavemente
O outro pega o livro surrado e começa a ler histórias
Mas enquanto a tempestade continua a uivar
A pele deles começa a brilhar um pouco
E quando a última palavra é pronunciada, surge em
Suas bochechas até um rubor
A fome é esquecida, pois o poder das histórias os prendeu
Eles veem, para sua surpresa, o efeito disso
Para que possam seguir em frente
"Sim, você tem absolutamente talento, mas usa palavras demais
O que você quer dizer com isso exatamente?
É tão simples! Qual é a essência desta frase?"