Força Di Palavra
Onti n sunha ku felisidadi
Kantu n korda sen nha metadi
É ilusinason na stanti di amor
Nha kopu di oru sta kebradu
Padas dja fri-m, talves así korason ta prende
Nha distinu é bai ma si vontadi é fika
Dipos di diziluzon tudu algen ta xinti medu
Ama sen ser amadu
Palavra ki ta dana, perdon ki ta konpu
I tenpu ta mostra-nu ma ka ten kazal perfeitu
Inda n sta li di brasu abertu, xintadu ta spera-bu
Nha porta sta saradu un omi ten ki ten familia
Kel ves nu tinha un mundu rializadu
Un lindu aventura, nos fidju ta kria
Dja bu larga-m pa bu kaza i oji é otu rialidadi
N ka ten direitu nos kaza, mi n ten ki muda di sidadi
Pamodi n ka ta guenta obiu ta diklara-l
Kes kuza ki n ta dizeja pa bu flaba so pa mi
Kurason ta rabenta odjau ta subi altar
Ta bota flor na porta igreja na petu d'omi ke ka mi
Ta beija un omi ke ka mi
Nos siparason é un dor iternu, un ferida dentu mi
Pizadelu ki ta mara-m
Nos siparason é un furakon, sta sima un barku di papel
Perdidu na meiu di mar di agunia
N labanta madrugada pa n ba bebe un pingu d'agu
Bu ritratu na nha sala, ai ai ai ai
Di sedu n toma un banhu, kantu ki n ba panha ropa
Bu lembransa na nha mala, ai ai ai ai
Palavra ki ta dana, perdon ki ta konpu
I tenpu ta mostra-nu ma ka ten kazal perfeitu
Inda n sta li di brasu abertu, xintadu ta spera-bu
Nha porta sta saradu un omi ten ki ten familia
Ka nu sufri nu sunha
Ka nu txora nu kanta
Ka nu briga nu abrasa
Nu salva nos amor
Força da Palavra
Ontem sonhei com felicidade
Canto em corda sem minha metade
É ilusão na constância do amor
Minha taça de ouro está quebrada
Paredes já frias, talvez assim o coração se acende
Meu destino é ir mas se a vontade é ficar
Depois da desilusão todos sentirão medo
Amar sem ser amado
Palavra que dança, perdão que compõe
E o tempo nos mostra que não há casal perfeito
Ainda estou aqui de braços abertos, esperando-te sentir
Minha porta está fechada, um homem tem sua família
Aquela vez tínhamos um mundo realizado
Uma linda aventura, nossos filhos criando
Você me deixou para ir para sua casa e hoje é outra realidade
Não temos direito à nossa casa, eu tenho que mudar de cidade
Porque não aguento ouvir a acusação
Aquelas coisas que desejo que você fale só para mim
O coração se parte, os olhos sobem ao altar
Colocam flores na porta da igreja aos pés do homem que não sou eu
Beijam um homem que não sou eu
Nossa separação é uma dor interna, uma ferida dentro de mim
Um espinho que me machuca
Nossa separação é um furacão, é como um barco de papel
Perdido no meio do mar de agonia
Levanto de madrugada para beber um gole d'água
Seu retrato em minha sala, ai ai ai ai
De sede tomo um banho, para onde vou pegar roupas
Suas lembranças em minha mala, ai ai ai ai
Palavra que dança, perdão que compõe
E o tempo nos mostra que não há casal perfeito
Ainda estou aqui de braços abertos, esperando-te sentir
Minha porta está fechada, um homem tem sua família
Não sofremos sonhamos
Não choramos cantamos
Não brigamos abraçamos
Salvamos nosso amor