Multaa ja loskaa
hautajaisten suruarmeija
minun sielun matkaan saattaa
tämä kirstu on ahdas, ruumispaitani kuristaa
arkun kannelle multaa
vaikka siinä on sontaa, siinä on kultaa
luopio, petturi, kuriton ruumis
niin mykkä, kun on aika huutaa
ken päättyy paaden alle
kuuluu vain kuolemalle
hiirenkorvilla elämänkirja, himo kahlata kannesta kanteen
meitä lietsoo sanaton kauhu kesken lauseen nukahtaa
maa on pyöreä
elämä ei ole jatkumon kiertopalkinto
tai kierreportaat nirvanaan
...kuin pannukakku, jonka reunalta pudotaan
poveen maan lasketaan - päälle multaa ja loskaa
kunnes taas kohdataan - täältä nousta ei koskaan
Terra e Lodo
a banda fúnebre
me acompanha na jornada da alma
esse caixão é apertado, minha roupa de defunto me aperta
sobre a tampa do caixão, terra
mesmo que tenha merda, tem ouro
traidor, traidor, corpo sem lei
tão mudo, quando é hora de gritar
quem termina sob a pedra
só ouve a morte
com as folhas de vida, o livro da vida, desejo de folhear de capa a capa
nos consome um terror silencioso, adormecer no meio da frase
a terra é redonda
a vida não é um prêmio de continuidade
ou uma escada em espiral para o nirvana
...como uma panqueca, da qual caímos da borda
no peito da terra, é colocado - sobre a terra e o lodo
até que nos encontremos de novo - aqui não se levanta nunca