Peltileijona
Betoniviidakon peltileijonat vaanivat kulmilla katujen
niitä väistelen, kun rintaani suuria tunteita havittelen
sydän on tyhjä ja nälkä vain kasvaa ja kasvaa
enkö mä koskaan, enkö koskaan rauhaa saa, en saa
kaiken oon tappanut syötäväksi
kaiken oon kantanut pöytään asti
miksi ei kukaan koskaan kiitä?
miksi ei kukaan palkitse saalistajaa?
saalistajaa-aa... saalistajaa...
peltileijona mua raapaisi ja sisältä jotain hajotti
siksi haavoitun, jos polvistun edessä betoniviidakon myrskyn
sydän on tyhjä ja nälkä vain kasvaa ja kasvaa
enkö mä koskaan, enkö koskaan rauhaa saa, en saa
kaiken oon tappanut syötäväksi
kaiken oon kantanut pöytään asti
miksi ei kukaan koskaan kiitä?
miksi ei kukaan palkitse saalistajaa?
sydän on tyhjä ja nälkä vain kasvaa ja kasvaa
enkö mä koskaan, enkö koskaan rauhaa saa, en saa
kaiken oon tappanut syötäväksi
kaiken oon kantanut pöytään asti
miksi ei kukaan koskaan kiitä?
miksi ei kukaan palkitse saalistajaa?
saalistajaa-aa-aa...
Leão de Lata
Os leões de lata da selva de concreto espreitam nas esquinas das ruas
Eu os evito, enquanto busco grandes sentimentos no meu peito
Meu coração está vazio e a fome só cresce e cresce
Será que eu nunca, nunca vou ter paz, não vou ter
Eu matei tudo para servir de comida
Eu carreguei tudo até a mesa
Por que ninguém nunca agradece?
Por que ninguém recompensa o caçador?
O caçador... o caçador...
Um leão de lata me arranhou e quebrou algo por dentro
Por isso me machuco, se me ajoelho diante da tempestade da selva de concreto
Meu coração está vazio e a fome só cresce e cresce
Será que eu nunca, nunca vou ter paz, não vou ter
Eu matei tudo para servir de comida
Eu carreguei tudo até a mesa
Por que ninguém nunca agradece?
Por que ninguém recompensa o caçador?
Meu coração está vazio e a fome só cresce e cresce
Será que eu nunca, nunca vou ter paz, não vou ter
Eu matei tudo para servir de comida
Eu carreguei tudo até a mesa
Por que ninguém nunca agradece?
Por que ninguém recompensa o caçador?
O caçador... o caçador...