3 Sefil Şair
derin darbe rap
ter kokar bu yılların ve şer yaşar
bu mahrumiyet sebebi var mı?
içtimaya çağırır tanrı
top yekün değişir tavrı
tek ayak çukurda
secdeye eğil bakalım eğil
ah benim etten çakalım
babamdan devraldığım ilk arabam terlikti
dört dikişlik girişmekti kabahatin hak adaleti
bak oynadıkça bozulur insanın sukuneti
minnettar olamadım gecikti kıymetim (evet)
dürüst bu rapim peynir zeytin gibi
elini öpmen gerekmez
öptüren çeker mi ilgini?
bilmem silgini kaç kez kullanırsın?
ömür boyunca dört yapraklı gonca bulamayınca nal takıp gezermisin?
rutince bugünümü katladım ikiye uçak yaptım
attım ileriye rigayik şeyler yazdım arasına
resenler bastı darasına devirdi güneşi
renk verdi karanlık rehavet çöktü koydum noktayı...
sinirlerim donmuş hava soğuk
apansız bir hastalık bu lirik yazmak
mürekkebimin ateşi çıkmış
ıslak kağıtla yatıştırma eylemindeyim
az sonra geçer umarım
şu an tam demindeyim
keplerin pençesine bağlı
kelamların ağlamaklı uçar gelir kekeç diline dolanır siftinirse
sırtım sırtarır yere gelmeyeciğine söz verir
saplarım kalemi kağıda yazarım
rezerve edilmiş tüm hatalar reval gününü bekleyecek ve sıkmayacaktır canını
sır olarak kalacaktır belki de
tekin olsun için dışına taşmasın
yaşın tesir etsin bu cihana
tezkerelerde can vermesin
okyanusta kaybolan bir kuş gibiyim
yüce kanatlarım ecele doğru çırpınır ve geriye dönüşü yok bu yolun!
çıldırır dalga tongadır
ton ton dedelerim manga olsa ruhu kurtarabilir mi? sanmam
nakarat
hezeliyak değil real-i rabbani muhim üç sefil hicvardan
yaprağa akar kardan yaşlar hava buz kirpiklerim don tutar x2
sago rap
bu yumruğun beynine saplanma ihtiyacı var
kamufle et kendini rap canavar!
kumsallara kum sat
rüyamlarımdaki cennet tarlasına yağan yağmur
sago samsun 19 mayıstan istanbul köprüsüne ordan kutsal kapıya (yallah)
düşüncelerin aylak aylak gezer
melodilerime akarken bu gözyaşı
selülitli istanbul caddelerine damlar
yerinde olsam sudan kafamı çıkarır yaşamak adına nefes alırdım
evet bunu yapardım...
affedilmeyi haketmesemde
dilimde aynı saatte aynı dualar var
değişen doğrulara kalıcı yanlışlar yapmak akıl kârı değil
entrika saldıraların kulaklarımı gıdıklasın
kimin önce vurduğundan öte kimin sert olduğu önemli
bomba kadar paniktin
köprüaltında yazdığım şiiri dereye kağıttan uçak yapıp attım
zamanı kendi elinde tutmaya çalıştığın için
ne yazıkki ellerini kırdım
hezeliyak değil real-i rabbani muhim üç sefil hicvardan
yaprağa akar kardan yaşlar hava buz kirpiklerim don tutar x2
3 Sefil Poeta
profundo impacto rap
cheira a esses anos e chora
será que tem razão pra essa privação?
Deus me chama pra reunião
no geral, muda a postura
um pé no buraco
vamos ver se se ajoelha
ah, meu lobo de carne
meu primeiro carro herdado do meu pai era um chinelo
era um erro de quatro costuras, a culpa é da justiça
olha, quanto mais a gente brinca, mais se quebra a paz do ser humano
não consegui ser grato, meu valor atrasou (é)
meu rap é honesto, como queijo e azeitona
não precisa beijar minha mão
quem te faz beijar, vai te prender?
não sei quantas vezes você vai usar a borracha?
você vai andar com ferradura se não achar um trevo de quatro folhas a vida toda?
hoje dobrei meu dia em dois, fiz um avião
joguei pra frente, escrevi coisas legais entre as linhas
os resquícios derrubaram o sol na mesa
coloriram a escuridão, a apatia caiu, coloquei o ponto final...
meus nervos congelaram, o clima tá frio
é uma doença repentina, escrever essas letras
a tinta da minha caneta tá ardendo
não me faça deitar com papel molhado
espero que passe logo
neste momento, estou no auge
preso nas garras do boné
as palavras voam, se enrolam na língua, se não se soltar
meu corpo promete não cair no chão
escrevo com a caneta, escrevo na folha
todos os erros reservados vão esperar o dia de revalidação e não vão te apertar
pode ser que fique como um fardo
que seja seguro, não toque no seu interior
que a chuva não te afete neste mundo
que não morra em passagens
sou como um pássaro perdido no oceano
minhas asas grandiosas batem em direção à morte e não há volta nesse caminho!
a onda grita, é um turbilhão
se meus ancestrais fossem um grupo, será que salvariam a alma? duvido
refrão
não é só um delírio, é real, é importante, três miseráveis do Hicvar
cai como neve na folha, o ar tá gelado, meus cílios congelam x2
sago rap
é preciso cravar essa porrada na cabeça
camufle-se, monstro do rap!
venda areia nas praias
a chuva que cai na terra do meu paraíso dos sonhos
sago, de Samsun, da ponte de 19 de maio pra Istambul, de lá pra porta sagrada (vamos)
ideias vagam sem rumo
enquanto as lágrimas escorrem pra minhas melodias
pingam nas ruas de Istambul com celulite
se eu fosse você, tiraria a cabeça da água, respirei pra viver
sim, eu faria isso...
mesmo que não mereça perdão
na minha língua, na mesma hora, as mesmas orações
fazer erros permanentes em verdades que mudam não é inteligente
que as intrigas alimentem meus ouvidos
mais importante que quem bateu primeiro é quem foi mais duro
você estava em pânico como uma bomba
escrevi esse poema debaixo da ponte, fiz um avião de papel e joguei
tentando segurar o tempo em suas mãos
infelizmente, quebrei suas mãos
não é só um delírio, é real, é importante, três miseráveis do Hicvar
cai como neve na folha, o ar tá gelado, meus cílios congelam x2