395px

A Ira das Quatro Faces

Saltus

Anger of Fourfaces

Ojców i ich duchy spokoju spragnione
A ojcowie dawni z gontyn wypêdzeni
Przy b¹d�cie z pomoc¹ gdy nadejdzie dzieñ krwi

Ziemia polska pradawna piasta rodem poczêta
Co zjedna³a nas braterstwem krwi
Zchorowana tysi¹c letni¹ zaraz¹
Oczekuje na sw¹ porê oczyszczenia

Gdzie kupiszty dumne sta³y krucyfiksy stercz¹ pod³e
A powietrze strute morem obcej wiary
Czasem z g³êbi ostêpów ciche echo
Zwiastuje zmierzch milenium hañby

S³awa lechii !
S³awa s³awi !
S³awa arii !

�nie pogañski �nie gdzie twe pradawne oblicze
Wska¿ mi �cie¿ynê do �ród³a wody
Tej co mnie si³¹ sw¹ karmi³a
W ciemno�ciach mnie prowad� i w blasku ksiê¿yca
Ku przodków moich krainie

Przybywaj! I walcz !
Walcz ! Zwyciê¿aj !

M³otem swych dziadów dziel i rz¹d�
Oto gniew czterech twarzy przed nim pochyl g³owê

S³awa lechii !
S³awa s³awi !
S³awa arii !

Ostrzu peruna zaja�nij na niebie
Wróæ stara wiaro na ziemiê pradawn¹
B³y�nij potêga i chwa³¹ swych dni
Ofiarnej krwi czas poczuæ woñ

M³otem swych dziadów dziel i rz¹d�
Oto gniew czterech twarzy przed nim pochyl g³owê
Twarze dumy pe³ne oczy wrz¹ce ¿arem
Puklerze spêkane krwi¹ zmro¿one topory

Przybywaj ! I walcz !
Walcz ! Zwyciê¿aj !

Choæ srogie deszcze i gromy zes³ano
Nie jest nam straszna bogów biesiada
I d³ugi czas nas w bitwie nie by³o
Lecz powrócimy z podwójn¹ si³¹

W chaosie i wojnie zrodzeni synowie
Wytrwali w zbroi na polu chwa³y
Gdzie mg³¹ i ros¹ spowita kraina
Któr¹ na wieki Nawi¹ nazwali

A Ira das Quatro Faces

Pais e seus espíritos sedentos de paz
E os antigos pais expulsos das telhas
Estejam conosco quando chegar o dia de sangue

A terra polonesa, antiga, gerada pela mãe
Que nos uniu pelo laço de sangue
Contaminada pela praga de mil anos
Aguarda sua hora de purificação

Onde se compram orgulhosos crucifixos, eretos e baixos
E o ar envenenado pela crença estrangeira
Às vezes, do fundo das florestas, um eco silencioso
Anuncia o crepúsculo do milênio da vergonha

Glória à Lechia!
Glória à glória!
Glória à Aria!

Não pagão, não onde teu antigo rosto
Mostra-me o caminho para a fonte da água
Aquela que me alimentou com sua força
Me guiou nas trevas e no brilho da lua
Para a terra dos meus antepassados

Vem! E luta!
Luta! Vence!

Com o martelo de seus avós, divide e governa
Aqui está a ira das quatro faces, diante dele, curva a cabeça

Glória à Lechia!
Glória à glória!
Glória à Aria!

Lâmina de Perun, brilha no céu
Retorna, antiga fé, à terra ancestral
Brilha com o poder e a glória de seus dias
É hora de sentir o cheiro do sangue sacrificial

Com o martelo de seus avós, divide e governa
Aqui está a ira das quatro faces, diante dele, curva a cabeça
Faces de orgulho, olhos cheios de ardor
Escudos rachados, sangue, machados congelados

Vem! E luta!
Luta! Vence!

Embora chuvas severas e trovões tenham sido enviados
Não temos medo da festa dos deuses
E há muito tempo não estávamos na batalha
Mas voltaremos com força em dobro

No caos e na guerra, filhos nascidos
Persistentes em armaduras no campo da glória
Onde a névoa e o orvalho envolvem a terra
Que para sempre Nawiã chamou.

Composição: