Com la primera nit
Sempre s´esfuma en l´horitzó
la teva veu dient un nom
ets un perfil dibuixat
entre les ombres de la nit.
El so de la pluja al cel-obert
recorda el marc inexistent
d´una pintura al descobert
on no hi figuro.
Desfes-te els cabells com la primera nit
intenta enganyar-me has de fingir
quan saps que sabem que l´amor ha fugit
cap a un altre llit.
Sota la llum d´aquell hotel
llavis humits d´un llarg adeu
t´apartaré i et miraré
entre les ombres de la nit.
La teva imatge impersonal
es desfarà damunt l´asfalt
com la subtil satisfacció
d´una victòria falsa.
Com a Primeira Noite
Sempre se esvai no horizonte
sua voz dizendo um nome
é um contorno desenhado
entre as sombras da noite.
O som da chuva no céu aberto
lembra a moldura inexistente
de uma pintura à mostra
onde não estou presente.
Desfaça seu cabelo como a primeira noite
tente me enganar, você tem que fingir
quando sabe que sabemos que o amor fugiu
para outra cama.
Sob a luz daquele hotel
lábios molhados de um longo adeus
vou te afastar e vou te olhar
entre as sombras da noite.
Sua imagem impessoal
se desfará sobre o asfalto
como a sutil satisfação
de uma vitória falsa.