Lupaus kesästä
Taivaanrannan pilvet
Tekevät kolon auringolle
Lapset nousevat jyrkänteelle
Nähdäkseen pidemmälle
Tuntematon pysähtyy kadulla
Saadakseen muistosta kiinni
On helpompi ajatella
Kun hiekka ei raavi maata
Älä enää itke mies
Illassa on lupaus kesästä
Jossain valvoo toinenkin uneton
Joka miettii samaa kuin sinä
Samaa kuin sinä
Lumen jälkeen tulee pöly
Joku kiroaa ikkunassa
Kissa venyttää niskaansa
Pysyäkseen valossa
Nainen riisuu paitansa
Tunteakseen niin kuin ennen
Tuuli löytää helposti paljaan käsivarren
Älä enää itke mies
Illassa on lupaus kesästä
Jossain valvoo toinenkin uneton
Joka miettii samaa kuin sinä
(2x)
Samaa kuin sinä
Sata vuotta sitten muurari jätti
Merkkinsä tiiliseinään
Tästä sadan vuoden päästä
Joku toinenkin huomaa sen
Huomaa sen
Älä enää itke mies
Illassa on lupaus kesästä
Jossain valvoo toinenkin uneton
Joka miettii samaa kuin sinä
Taivaanrannassa aurinko sammuu
Noustakseen aikaisemmin
Jossain valvoo toinenkin uneton
Joka miettii samaa kuin sinä
Samaa kuin sinä
Promessa de Verão
Nuvens no horizonte
Fazem um buraco pro sol
As crianças sobem na ladeira
Pra ver mais longe
Um desconhecido para na rua
Pra agarrar uma lembrança
É mais fácil pensar
Quando a areia não arranha o chão
Não chore mais, cara
A noite traz a promessa de verão
Em algum lugar, outro insone vigia
Que pensa o mesmo que você
O mesmo que você
Depois da neve vem a poeira
Alguém xinga na janela
O gato estica o pescoço
Pra ficar na luz
A mulher tira a blusa
Pra sentir como antes
O vento encontra fácil o braço nu
Não chore mais, cara
A noite traz a promessa de verão
Em algum lugar, outro insone vigia
Que pensa o mesmo que você
(2x)
O mesmo que você
Cem anos atrás, um pedreiro deixou
Sua marca na parede de tijolos
Daqui a cem anos
Alguém mais vai notar
Vai notar
Não chore mais, cara
A noite traz a promessa de verão
Em algum lugar, outro insone vigia
Que pensa o mesmo que você
No horizonte, o sol se apaga
Pra nascer mais cedo
Em algum lugar, outro insone vigia
Que pensa o mesmo que você
O mesmo que você
Composição: Joel Melasniemi, Terhi Kokkonen