Don en Luke
De laatste tijd kom ik niet zoveel meer in New York, want ook de jaren '80
hebben gezorgd voor een onaangename primeur: een nieuwe ziekte, die ook
rondwaart in Nederland en waar ze nog geen vaccin voor hebben gevonden. Die
nieuwe ongeneeslijke ziekte, die zoveel jonge mensen van ons weghaalt, heeft
in New York zo genadeloos toegeslagen, dat als je door de straten loopt, niet
meer aan een depressie ontkomt.
refren':
New York is nu New York niet meer
Ik voel de pijn iedere keer
Eens zweefde Don over het New Yorkse asfalt
Beide benen op de grond vond hij te down
Een pierrot met een trombone
Hij had 't zelf verzonnen
En dan zei hij trots: "Ik ben de angel clown"
En Christopherstraat, het dakterras
Waar Luke voortreffelijk gastheer was
Op hun laatste wens hieven wij 't glas
refren'
Steeds vallen onverhoeds weer nieuwe gaten
Maar niemand laat iets merken op het concert
Ach, beproefd is die methode
Zoals iedere trein met joden
In de oorlog door ons doodgezwegen werd
En waar ik me dikwijls op betrap
Dat ik 't adresboek open klap
Vergeefs... maar toch die naam niet schrap
refren'
En toch kan je 'n glimlach niet onderdrukken
Als je aan die twee van zonnig vroeger denkt
Ze zijn vast boven weer begonnen
Hoor ik niet een hemelse trombone?
En de wijn smaakt dodelijk die daar de gastheer schenkt
Ik concentreer me en ik hoor
Het uitgebreide engelenkoor...
En ik weet zeker: Zij gaan door
New York, New York, een andere sfeer
Maar kom, ik moest maar 'ns weer
Don e Luke
Ultimamente não tenho ido muito a Nova York, pois até os anos 80
trouxeram uma desagradável novidade: uma nova doença, que também
está circulando na Holanda e da qual ainda não encontraram vacina. Essa
nova doença incurável, que tira tantos jovens de nós, atacou
em Nova York de forma tão implacável, que ao andar pelas ruas, não
se consegue escapar da depressão.
refrão:
Nova York agora não é mais Nova York
Sinto a dor a cada vez
Um dia, Don flutuava sobre o asfalto nova-iorquino
Ter os dois pés no chão parecia muito pesado
Um pierrot com um trombone
Ele mesmo inventou isso
E então dizia orgulhoso: "Eu sou o palhaço anjo"
E na Christopher Street, o terraço
Onde Luke era um anfitrião excepcional
Em seu último desejo, levantamos o copo
refrão
Novos buracos continuam a aparecer de repente
Mas ninguém demonstra nada no show
Ah, essa é a técnica testada
Como cada trem com judeus
Na guerra foi silenciado por nós
E onde frequentemente me pego
Abrindo a agenda de contatos
Em vão... mas ainda assim não risco aquele nome
refrão
E mesmo assim, você não consegue conter um sorriso
Quando pensa naqueles dois de tempos ensolarados
Eles devem ter recomeçado lá em cima
Não ouço uma trombone celestial?
E o vinho que o anfitrião serve é mortal
Eu me concentro e ouço
O extenso coro de anjos...
E tenho certeza: Eles continuam
Nova York, Nova York, uma outra atmosfera
Mas venha, eu preciso voltar a ir.