Minnen Från En Söndervittrad Skepnad
En urgammal offerlund i mitten av en lövskog
Belägen längs daggfrisk äng, just vid repad stenfog
Där mången hirdar kämpade, men de av döden togs
För de fallna vi nu kura skymning i tussmörkret
En stenstod mäktig ståendes, av tiden den har ärgats
Staturen gråblek, den av töckendimmor färgats
Där galdurkonster sedan länge haro frambesvärjats
Mytiska symboler äro ristade i stenen
Magiska runor formades av hirden
Skaldade, galdrade under pestatiden
Besjungna för dem som för hären spillde sitt blod
En söndervittrad skepnad uppå liden
Minnes nu forna dagar och striden
Då svartaste döden slutligen reste denna stod
Utharkrunor ristade av svunna tiders präster
Att tälja om de ryttare, dödens mörka gäster
Gammal kunskap dväljs i runor stoden där befäster
I nattens dunkla sken de hedrar våra anor
Ett slagfält invid dödens lund bland fallna nordbärsärker
Pulserande, glimrande, glittrande det stärker
Våra gamla kvädesord som själavrån knappt märker
Nu de åter danas fram i mörka nordanatten
Magiska runor formades av hirden
Skaldade, galdrade under pestatiden
Besjungna för dem som för hären spillde sitt blod
En söndervittrad skepnad uppå liden
Minnes nu forna dagar och striden
Då svartaste döden slutligen reste denna stod
Memórias de uma Forma Desfeita
Uma antiga clareira de oferendas no meio de uma floresta de folhas
Situada ao longo de um campo fresco, bem ao lado de uma pedra desgastada
Onde muitos guerreiros lutaram, mas foram levados pela morte
Pois os caídos agora se escondem na penumbra
Uma pedra imponente erguida, desgastada pelo tempo
A estátua cinza pálida, manchada por névoas densas
Onde feitiços há muito foram invocados
Símbolos míticos estão gravados na pedra
Runas mágicas formadas pelos guerreiros
Entoadas, encantadas durante a peste
Cantadas por aqueles que derramaram seu sangue pela batalha
Uma forma desfeita sobre a colina
Lembrem-se agora dos dias antigos e da luta
Quando a morte mais negra finalmente ergueu esta pedra
Runas de batalha gravadas por sacerdotes de tempos passados
Contando sobre os cavaleiros, os sombrios visitantes da morte
Antigo conhecimento reside nas runas que a pedra guarda
Na escuridão da noite, elas honram nossos ancestrais
Um campo de batalha ao lado da clareira da morte entre os guerreiros nórdicos caídos
Pulsa, brilha, cintila, isso fortalece
Nossas antigas palavras de poesia que a alma mal percebe
Agora elas ressurgem na escuridão da noite do norte
Runas mágicas formadas pelos guerreiros
Entoadas, encantadas durante a peste
Cantadas por aqueles que derramaram seu sangue pela batalha
Uma forma desfeita sobre a colina
Lembrem-se agora dos dias antigos e da luta
Quando a morte mais negra finalmente ergueu esta pedra