Valhöll
Hetja er fallin, höndin sár,
höfuðið klofið að strjúpa.
Gróa þar síðan Baldursbrár,
berjalyng kroppar rjúpa.
Valkyrjur sækja vígamenn,
völlurinn ataður blóði.
Einherja mun þig Óðinn senn
útnefna, vinurinn góði.
Hafinn á loft og traust er tak,
tekinn án nokkurra refja.
Vergmálar víða vopnaskak,
við megum alls ekki tefja.
Sannað sig núna hefur hann,
hetja og örlagavaldur.
Kveðjum við þennan mæta mann,
maðurinn sá heitir Baldur.
Valkyrjur nú valinn kanna,
velja menn til stórræðanna.
Okkar þannig Bifröst bíður,
Baldur hafri Þórs upp ríður.
Yfir sjáum heiðna hrafna,
Huginn, Muninn visku safna.
Heimdallur mun hliðin opna,
höldum inn og beint til vopna.
Einherjar um völlinn vaða,
Valhöll, staður allra staða.
Miðgarður kveður, magnlaus þá
mókaður um ég svamla.
Núna ég horfi niður á
nautin við bæinn minn gamla.
Bærist þar líf við Bæjartjörn,
balinn er umvafinn lyngi.
Leika sér þarna lítil börn,
lífið, það gengur í hringi.
Að okkur nú goðin gæta,
glaðir skulum kverkar væta.
Mært hvern annan mætir getum,
mjöðinn drekkum kjötið etum.
Báðir tveir, jarl Gunnar, Grímur,
glösin tæma, kveða rímur.
Búnir undir ragnarökin,
rekum sverðin út um bökin.
Sárin gróa, sorgir bakka,
sálin heil, ég Óðni þakka.
Valhalla
Heroína caiu, mão ferida,
cabeça rachada pra tocar.
Cresce lá então a briga,
corpos de guerreiros a estourar.
Valkírias buscam os valentes,
o campo banhado em sangue.
Einherjar te chamarão, Ódin,
amigo querido, em breve.
Levantado no ar, firme é o laço,
pego sem nenhuma punição.
Armas se agitam em todo canto,
não podemos nos atrasar, não.
Agora ele se provou,
herói e senhor do destino.
Nos despedimos desse grande homem,
esse homem se chama Baldur.
Valkírias agora escolhem com cuidado,
selecionam homens para grandes feitos.
Assim nossa Bifröst espera,
Baldur montado no cavalo de Thor.
Sobrevoamos corvos pagãos,
Huginn e Muninn, sabedoria a juntar.
Heimdall abrirá a porta,
vamos entrar e direto pra luta.
Einherjar atravessam o campo,
Valhalla, lugar de todos os lugares.
Midgard se despede, sem força então
atolado enquanto eu nado.
Agora eu olho pra baixo
os bois perto da minha velha casa.
Lá a vida se agita na Lagoa da Cidade,
envolto em mato, o balão.
Crianças pequenas brincam lá,
a vida, ela gira em círculos.
Que os deuses agora nos protejam,
alegres vamos molhar as gargantas.
Honrando um ao outro, podemos,
beber a hidromel e comer a carne.
Ambos juntos, conde Gunnar, Grímur,
esvaziamos os copos, recitamos rimas.
Preparados para o Ragnarök,
empurramos as espadas pelas costas.
As feridas cicatrizam, tristezas se vão,
a alma curada, eu agradeço a Ódin.