Helheimur
brakar í jöklum og beinin eru köld
blásvart myrkrið öskrar því að nú er komið kvöld
gjallarbrú trónir og minnir á sinn mátt
það eru menn þarna úti sem ekkert geta átt
fordæmdir ýlfra og festa enga ró
fingurnir sem eitt sinn bærðust, núna þaktir snjó
meinað að sofa er myrkrið kæfir þá
það eru menn þarna úti sem aldrei birtu sjá
í hel
hér sefur enginn vel
í hel
drottningin horfir er dæmdir missa vit
dagurinn er horfinn og með barnið mitt ég sit
tárin þau frjósa er mænir hún á mig
það eru menn þarna úti sem vilja taka þig
í hel
hér sefur enginn vel
í hel
í hel
hér sefur enginn vel
lífið víst þráir ljós og yl
liggja þar smáir, kaldir
horfa þeir bláir heljar til
hér sofa náir kaldir
Helheimur
bradar nos glaciares e os ossos estão frios
as trevas negras gritam porque agora é noite
uma ponte de eco reina e lembra seu poder
há homens lá fora que não podem ter nada
malditos uivos e sem descanso
os dedos que um dia lutaram, agora cobertos de neve
proibido dormir, as trevas os sufocam
há homens lá fora que nunca veem a luz
no inferno
aqui ninguém dorme bem
no inferno
a rainha observa enquanto os condenados perdem a razão
o dia se foi e com meu filho eu fico
as lágrimas congelam enquanto ela me observa
há homens lá fora que querem te levar
no inferno
aqui ninguém dorme bem
no inferno
no inferno
aqui ninguém dorme bem
a vida realmente anseia por luz e calor
deitados lá pequenos, frios
eles olham para o azul do inferno
aqui os mortos dormem frios