Höndin Sem Veggina Klórar
tunglskinsbjört nóttin er tökum náðir
tveir liggja bræður og sofa báðir
móðirin vakir og ljósið líður
lognið er forleikur þess sem bíður
fjórtán á bænum, við brunnum inni
börnin í fangi á ömmu sinni
fleygaðar dyrnar og lokaðir ljórar
lítil er höndin sem veggina klórar
mannleysa og ber að baki
bræðralaus og einskis maki
lögðum eld að þínu þaki
fleygaðar dyrnar og lokaðir ljórar
lítil er höndin sem veggina klórar
haf- er yfir horfði örn
herinn sá við bæjartjörn
saklaus inni brunnu börn
fleygaðar dyrnar og lokaðir ljórar
lítil er höndin sem veggina klórar
sonur minn vaknaði aldrei aftur
ekki komst dóttir mín litla á legg
brunninn var fótur og brostinn kraftur
bærinn féll saman og á mig raftur
þá á mig sóttu loks þvogl og órar
þarna ég dó undir baðstofuvegg
fleygaðar dyrnar og lokaðir ljórar
lítil er höndin sem veggina klórar
sviðnar hönd og hold
hitnar undir mold
eldur brennir bein
bræðir óskastein
sólin rís á ný og sýnir okkur bæinn
suðar yfir mý og litar ferskan blæinn
ekkert líf að sjá og aldrei mun ég vakna
enginn segir frá og hvers er þá að sakna?
sólin rís á ný og sýnir okkur bæinn
suðar yfir mý og litar ferskan blæinn
ekkert líf að sjá og aldrei mun ég vakna
enginn segir frá
enginn segir frá
enginn segir frá
sviðnar hönd og hold
hitnar undir mold
eldur brennir bein
bræðir óskastein
sviðnar hönd og hold
hitnar undir mold
eldur brennir bein
bræðir óskastein
A Mão Que Arranha as Paredes
noite clara como a lua, estamos em paz
dois irmãos deitados, dormindo em vão
a mãe vigia enquanto a luz se esvai
o silêncio é o prelúdio do que está por vir
quatorze na casa, queimamos por dentro
as crianças nos braços da avó, tão lentos
as portas arrombadas e as lâmpadas apagadas
pequena é a mão que arranha as paredes
solidão e peso nas costas
sem irmãos e sem ninguém que me ampare
colocamos fogo no seu telhado
as portas arrombadas e as lâmpadas apagadas
pequena é a mão que arranha as paredes
o mar - um falcão sobrevoa
o exército avista a lagoa da cidade
crianças inocentes queimando por dentro
as portas arrombadas e as lâmpadas apagadas
pequena é a mão que arranha as paredes
meu filho nunca mais acordou
minha filha pequena não conseguiu se levantar
o pé queimado e a força quebrada
a cidade desmoronou e eu fui arrastado
então finalmente me alcançaram as sombras e os sonhos
ali eu morri sob a parede da sala
as portas arrombadas e as lâmpadas apagadas
pequena é a mão que arranha as paredes
mão queimada e carne
esquentando sob a terra
fogo queima os ossos
derrete a pedra dos desejos
o sol nasce de novo e nos mostra a cidade
fervendo sobre o brejo e colorindo a brisa fresca
nada de vida à vista e nunca mais vou acordar
ninguém conta a história e o que há para se lamentar?
o sol nasce de novo e nos mostra a cidade
fervendo sobre o brejo e colorindo a brisa fresca
nada de vida à vista e nunca mais vou acordar
ninguém conta a história
ninguém conta a história
ninguém conta a história
mão queimada e carne
esquentando sob a terra
fogo queima os ossos
derrete a pedra dos desejos
mão queimada e carne
esquentando sob a terra
fogo queima os ossos
derrete a pedra dos desejos