Með Jötnum
æsist jötunn, eðlishvöt
oss frá glötun bjargar
rífur göt á feld og föt
flensar kjöt og sargar
skriðjöklar gnauða og skrafa í myrkrinu
skjálfti um höfðana fer
koma þau skríðandi úr kafi
kafloðin skrímslin úr hafi
bryðjandi grjótið og bergið og þúfurnar
brestur í öllu sem er
stætt er þá engum á ströndum
storknað er blóðið á höndum
ver oss vökull
vatnajökull
dansar dátt mey
dyrhólaey
vaknar í látunum vinur úr dvala
og veður í óvinaskaut
hann er með konu á herðum
hér vinnur bóginn á sverðum
stafnum í jörðina stingur hann hamrammur
stökkva þá dýrin á braut
brotnaði risinn úr bergi
berserkur hvikar nú hvergi
skelfur jörð
skelfur þar jörðin er skellur
skaftið á hraunlagðar hellur
stendur vörð
stendur hann vörð þegar steðjar að hætta
hann stendur með okkur og fellur
falla lauf
falla þá laufin að foldu
frjósa lík saman við moldu
birtan dauf
birtan er dauf þegar bardaga lýkur
þar bíða þau tvö sem að þoldu
brotnar sjór
brotnar þá sjórinn á bergi
bátarnir þoldu víst hvergi
hverfur mór
hverfur af mórinn en hvitslegin björgin
víst hvíla á eldgömlum mergi
kólnar blær
kólnar svo blærinn og kreppir
kverkunum risinn ei sleppir
losna klær
losnar um klær þegar lífið út fjarar
og loki þá óvininn hreppir
halda bönd
halda þau bönd er við hnýttum
heiðrum þær stundir er nýttum
jötnahönd
jötna- með hönd var þar járnstafur reistur
í jarðvegi lenti hann grýtt um
sofna börn
sofna loks börnin er sekkur
sólin við fjarlægar brekkur
bæjartjörn
bæjarins tjörn tekur blásvartan skugga
er bergrisinn úr henni drekkur
jötnahönd, járn- með vönd
jökull skelfur, freyðir strönd
jafnan halda engin bönd
jötnahönd, jötnahönd
jötnahönd, járn- með vönd
jörðin opnast, sökkva lönd
jakar íss við sjónarrönd
jötnahönd, jötnahönd
Com os Gigantes
gigante feroz, força ancestral
nos salva da destruição
rasga buracos em peles e roupas
espreme carne e destrói
glaciares rugem e sussurram na escuridão
um tremor percorre as cabeças
eles vêm rastejando do fundo
monstros afundados do mar
rompendo as pedras e as rochas e os montes
quebra tudo que existe
não há segurança nas praias
o sangue está seco nas mãos
protege-nos, guardião
glaciar de água
dança a donzela
na Dyrhólaey
acorda na confusão, amigo do sono
e se prepara para o combate
ele carrega uma mulher nos ombros
aqui o ombro trabalha com espadas
com o bastão ele crava na terra
os animais então fogem em pânico
o gigante se despedaçou na rocha
berserker não hesita mais
tremem a terra
tremem quando a terra estremece
o cabo das rochas vulcânicas
fica de pé
ele se mantém firme quando o perigo se aproxima
ele está conosco e não cai
cai a folhagem
cai então as folhas ao chão
os corpos congelam junto ao solo
a luz é fraca
a luz é fraca quando a batalha termina
lá esperam os dois que suportaram
o mar se quebra
o mar se quebra nas rochas
os barcos não aguentaram em lugar nenhum
suma a turfa
suma a turfa, mas as brancas rochas
certamente descansam em um antigo núcleo
esfria o vento
esfria então o vento e aperta
o gigante não solta as garras
soltam as garras
soltam as garras quando a vida se afasta
e então o inimigo é capturado
manter as amarras
manter as amarras que amarramos
honramos os momentos que aproveitamos
mão de gigante
com a mão de gigante foi erguido um bastão de ferro
na terra ele caiu, cheio de pedras
dormem as crianças
dormem finalmente as crianças que afundam
o sol nas colinas distantes
lago da cidade
o lago da cidade recebe a sombra escura
quando o gigante bebe dele
mão de gigante, ferro- com bastão
o glaciar treme, espuma na costa
nunca se mantém amarras
mão de gigante, mão de gigante
mão de gigante, ferro- com bastão
a terra se abre, afunda terras
icebergs na linha do horizonte
mão de gigante, mão de gigante