Skotta
skotta niður skarð
skautar yfir barð
illit í hyggju hefur
heimafólkið sefur
daginn áður dafnaði friður
en dó svo á einni nóttu
mildur þeyrinn á midnætti
var orðinn mannskaðaveður á óttu
vorið flúði vinda að handan
og varga af öðrum heimi
draugagangur i dalverpinu
nú er dauðinn sjálfur á sveimi
nú er dauðinn sjálfur á sveimi
frost, þú mátt festa þinn
fjötur við húsvegginn
kynngi min kælir þil
kæfandi ljós og yl
skotta finnur skjól
skriður yfir hól
hallar sér í holu
herðir frost með golu
skotta húkir skammt fyrir ofan
er skundar hann niður datinn
blæs í frostið, blóðar á siðu
hann er beygður maður og kvalinn
gegnum litla glufu á veggnum
hún gægist inn úr snænum
draugur leikur við dreng og stúlku
nú er dauðinn sjálfur á bænum
nú er dauðinn sjálfur á bænum
frost, þú mátt festa þinn
fjötur við langeldinn
kynngi min kæfir glóð
krókna þá menn og fljöð
ber hann þreyttur bál i kotið
bæjargöngin gengur köld
þróttur horfinn, þrekið brotið
þetta eru málagjöld
hlýnar mér er halir falla
hatur nærir draugaþý
heyrist skottu kjaftur kalla
kveikir þú upp eld á ný?
skotta
skotta
Sombra
sombra cai sobre a encosta
sussurra sobre a ladeira
malícia em mente traz
o povo em casa dorme
o dia anterior a paz reinava
mas morreu em uma noite só
um vento suave à meia-noite
se tornou um clima de terror
a primavera fugiu para longe
e lobos de outro mundo
um espírito vagueia no vale
agora a morte está à espreita
agora a morte está à espreita
frio, você pode prender seu
grilhão na parede da casa
minha magia esfria a parede
sufocando luz e calor
sombra encontra abrigo
rasteja sobre o morro
se encosta em um buraco
aperta o frio com o vento
sombra se esconde logo acima
quando ele desce, já tá na hora
sopra no frio, sangra na pele
ele é um homem curvado e atormentado
através de uma pequena fenda na parede
ela espreita do lado da neve
um espírito brinca com um garoto e uma garota
agora a morte está na cidade
agora a morte está na cidade
frio, você pode prender seu
grilhão na lareira
minha magia sufoca a brasa
então homens se apagam e se vão
ele carrega um fardo cansado para a cabana
as ruas da cidade estão frias
força desaparecida, a coragem quebrada
isso são os tributos da vida
esquenta-me enquanto os homens caem
ódio alimenta os espíritos
ouve a sombra gritar
você vai acender o fogo de novo?
sombra
sombra