Hin Helga Kvöl
Niflheimur skelfur, skerandi hófa hljóð
Gnæfir yfir þruman nú, inn að beini nýstir í
Ríður af stað, á ný, í heljargripinu
Fæddur á ný sem tröll af himnum ofan
Nú um langan vetur hatur herjar á
Nú þokan hylur
Nú þokan hylur bál
Nú þokan hylur
Nú þokan hylur bál
Kom nú, áfram gakk, hann dó fyrir syndir sínar
Hneit þar í hjartastað, guðirnir vaka í nótt
Blæðir nú og fælir frá
Nú er þokan fríð að sjá
Nú skín í vargsins rauða kok er bíður hann
Æsir ríða endilanga vetrarbraut
Nú logar jörð, brennur hjörð
Vítiseldar, lakagígar, krafla blæðandi
Hinn hvíti ás, nú fallinn er
Úlfur gleypir sól og stjörnur deyja í nótt
A Morte de Helga
Niflheim treme, ecoando os cascos em som
Ruge sobre a tempestade agora, cravando no osso
Cavalgando de novo, na grande batalha
Renascido como um monstro dos céus
Agora, por um longo inverno, o ódio ataca
Agora a névoa encobre
Agora a névoa encobre a fogueira
Agora a névoa encobre
Agora a névoa encobre a fogueira
Vem agora, avante, ele morreu por seus pecados
Cravado ali no coração, os deuses vigiam esta noite
Sangra agora e afasta-se
Agora a névoa é bela de se ver
Agora brilha na garganta do lobo que o espera
Os deuses cavalgam pela galáxia do inverno
Agora a terra queima, o rebanho arde
Fogo do inferno, lagos de lava, Krafla sangrando
O branco deus, agora caiu
O lobo devora o sol e as estrelas morrem esta noite