395px

Covarde

Sotajumala

Pelkuri

Etulinjassa, juoksuhaudassa, yolla ristitulen valojuovissa.
On paikkansa siella taistella, joukkueensa osana.
Vaikka luodit viereen lyovat, kuuluu rohkeudella vastata.
Silmansa paassa seisoen, katse tyhjyyteen suunnattuna
Kauhun lamaannuttamana, itsensa kastelee.

Jattaa pelkuri raukkamainen paikkansa tarkean.
Heikko liha vapisten karkuun taakse poistuu.
Ystavansa hyljaten, itsekkaasti kauas pakenee.
Luojaansa rukoillen, yksikkonsa piiskatun pulaan saattaa.

Luoti vatsaan, luoti rintaan, siina palkka karkuruuden.
Lakki maahan, luoti niskaan, sille, joka veljensa pettaa.

Joukkueensa veren tahraama, henkeaan puolustaa rumputulessa.
Kiivaasti miettien, mista vahista loytyisikaan korvaaja...
Karkurille itsekkaalle, jolta toverit pian vahiin kayvat.
Ystavansa entiset, eivat paljon selkaan taputtele.

Kunniaton petturi tullaan kylla loytamaan.
Ei loydy kivea, jonka alla pystyisi lymyamaan.
Ei yksikaan tuosta joukkueesta verille ruhjotusta
Lahde hakemaan luopiolle sotaoikeutta.

Luoti vatsaan, luoti rintaan, siina palkka karkuruuden.
Lakki maahan, luoti niskaan, sille, joka paikkansa jattaa.

Juoksee soturin irvikuva taakse linjojen perimmaisten.
Kotiansa kohti, alle aitinsa helmojen.
Mudassa rampii tuo hyodyton yksilo, henkeaan haukkoen.
Ulkoasunsa sita muistuttaen, mita itseaan sisalta on.

Covarde

Na linha de frente, na trincheira, à noite sob a luz do fogo cruzado.
Tem seu lugar ali para lutar, como parte de sua equipe.
Mesmo que as balas venham ao seu lado, é preciso ter coragem para responder.
De pé, com os olhos fixos no vazio,
Paralisado pelo medo, se molha com seu próprio suor.

Deixa o covarde em seu lugar, tão medroso e fraco.
A carne fraca treme e foge para trás.
Deixando seus amigos, egoisticamente se afasta.
Orando ao seu criador, leva sua unidade à ruína.

Uma bala no estômago, uma bala no peito, esse é o preço da covardia.
Um chapéu no chão, uma bala na nuca, para aquele que trai seu irmão.

Manchado com o sangue de sua equipe, defende sua vida sob o fogo de canhões.
Pensando intensamente, de onde poderia vir um substituto...
Para o covarde egoísta, cujos camaradas logo se afastam.
Seus antigos amigos, não batem muito nas costas.

Um traidor desonroso será encontrado.
Não há pedra sob a qual ele possa se esconder.
Nenhum daquele time, espancado até sangrar,
Vai buscar justiça militar para o traidor.

Uma bala no estômago, uma bala no peito, esse é o preço da covardia.
Um chapéu no chão, uma bala na nuca, para aquele que deixa seu lugar.

Corre como uma caricatura de soldado para trás das linhas de frente.
Em direção à sua casa, sob as saias de sua mãe.
Se arrastando na lama, esse ser inútil, ofegante.
Lembrando-se de sua aparência, do que realmente é por dentro.