395px

105 Dias

Sotajumala

105 Paivaa

Ei kuulunut heikoimpien itku lapi tykkitulen pauhun.
Ei laulettu ilovirsia keskella hulluuden ja kauhun.
Vaaristyi hymy pakokauhun sekaiseen irvistykseen.
Kun repivat kranaatit ruhoja kappaleiksi yksi toisensa jalkeen.

Siella sateessa mullan, lihan ja sirpaleiden.
Etenivat periksi antamatta, koko joukko samaan huutoon yhtyen:

"Hakkaa paalle !" - raikuen tulimeressa , revityn maan keskella.
Isat, pojat yhdessa kavivat, taistoon rinta rinnan menivat.
Kun tuhansissa vieraat laskettiin, oli satoja vain vastassaan.
Soturit nuo taipumattomat loivat paalle kaikella sisullaan.

Siella sateessa lumen, veren ja pirstaleiden.
Peraantymatta vastasivat sotajoukolle vihollisen.

Silmat kyynelista kuivattiin, vihalle valta annettiin.
Korpien syvyyksissa vapaus kallis kustannettiin.
Sadanviiden paivan painajainen, synnyinmaan rajoja repien.
Kun yritti raiskata valta ylivoimainen, lipun sinivalkoisen

105 Dias

Ei se ouviu o choro dos fracos no meio do barulho das balas.
Não se cantou canções de amor no meio da loucura e do terror.
Um sorriso se distorceu em um grimace de pânico.
Quando as granadas rasgavam os corpos em pedaços, um após o outro.

Lá na chuva de terra, carne e estilhaços.
Avançaram sem desistir, todo o grupo se unindo em um grito:

"Ataca!" - ecoando no mar de fogo, no meio da terra devastada.
Pais e filhos juntos marcharam, lutando lado a lado.
Quando milhares de inimigos foram contados, havia apenas centenas para enfrentá-los.
Aqueles guerreiros indomáveis lutaram com toda a sua coragem.

Lá na chuva de neve, sangue e fragmentos.
Sem recuar, responderam ao exército do inimigo.

Os olhos foram secos das lágrimas, o ódio foi liberado.
Nas profundezas das florestas, a liberdade foi paga caro.
O pesadelo de cento e cinco dias, rasgando as fronteiras da pátria.
Quando tentaram estuprar, o poder era avassalador, da bandeira azul e branca.

Composição: