Susi-Ihminen
Ihmiset retuuttaa ruhojaan
Jokin ajaa ne juoksemaan
Raja on ylitetty länttä kohden
Yksi kaatuu ja haavoittuu
Jälkeen jääminen laumasta on suora seuraus
Tarkkaan on haisteltava mihin astuu
Kohta omin avuin taakkansa taas
Yksinäinen mies jaloilleen nostaa
Lauma on saatava kiinni kun on valoa
Tai hänestä tulee vuorollaan saalis
Jahdattu, kituva, helppo maali
Tälläkin kertaa juostaan kilpaa
Eri syystä, samaan suuntaan
Kaikki toivo nyt pantava on
Lauman pysäyttävään taukoon
Että turvan lajinsa saisi
Matkan taittuessa, voimien laantuessa
Ainoa toivonsa on juoksu loputon
Kylmä maa, vieras maa
Syksy loppuu kun talvi saa
Yksi luoti puhtainta hopeaa
Kaksi petoa katoaa
Yksi laumasta miettii:
"Se en onneksi ollut minä
Jos koskaan kotiin päästään
Ketkä meistä ovat hengissä?"
Leukaperät veressä, sydän kylmänä
Rajan tällä puolen on vain nieltävä
Kauas ehtivät muut, nyt sataa:
Polunkin on sulattanut edestä ja takaa
Alasti ja haavoilla ojassa hän makaa
Saaliille pelko on pedon enne
Pedosta nälkä vie myöskin hengen
Ellei toinen peto ehdi niitäkin ennen
Miehellä on ulvontaan voimia
Ääneen surkeaan
On hetken enää tajuissaan
Kuutamon nousun valossa
Tutut kasvot palaavat
Nälkäisinä juoksusta
Pian punertuu maa
Pian lämpenee maa
Yksi laumasta miettii:
"Se en onneksi ollut minä
Jos koskaan kotiin päästään
Ketkä meistä ovat hengissä?"
Leukaperät veressä, sydän kylmänä
Rajan tällä puolen on vain nieltävä
Yksi laumasta miettii:
"Se en onneksi ollut minä
Jos koskaan kotiin päästään
Ketkä meistä ovat hengissä?"
Leukaperät veressä, sydän kylmänä
Rajan tällä puolen on vain nieltävä
Susi-Humano
As pessoas arrastam seus corpos
Algo as faz correr
A fronteira foi cruzada em direção ao oeste
Um cai e se machuca
Ficar para trás do grupo é uma consequência direta
É preciso cheirar bem onde se pisa
Logo, com suas próprias forças, carrega seu fardo de novo
Um homem solitário se levanta
O grupo precisa ser alcançado enquanto há luz
Ou ele se tornará presa
Perseguido, sofrendo, alvo fácil
Mais uma vez, corremos em uma corrida
Por razões diferentes, mas na mesma direção
Toda esperança agora deve ser colocada
Na pausa que vai parar o grupo
Para que a segurança de sua espécie possa ser alcançada
À medida que a jornada avança, as forças se esgotam
Sua única esperança é a corrida sem fim
Terra fria, terra estranha
O outono acaba quando o inverno chega
Uma bala de prata pura
Duas feras desaparecem
Um do grupo pensa:
"Ainda bem que não fui eu
Se algum dia voltarmos para casa
Quem de nós estará vivo?"
Mandíbula sangrando, coração frio
Do lado de cá da fronteira, só resta engolir
Os outros foram longe, agora chove:
O caminho foi derretido à frente e atrás
Nu e ferido, ele jaz na vala
Para a presa, o medo é o prenúncio da fera
A fome da fera também leva à morte
Se outro predador não chegar antes
O homem tem forças para uivar
Em um lamento triste
Por um momento, ainda está consciente
À luz do luar
Rostos familiares retornam
Famintos da corrida
Logo a terra ficará avermelhada
Logo a terra vai esquentar
Um do grupo pensa:
"Ainda bem que não fui eu
Se algum dia voltarmos para casa
Quem de nós estará vivo?"
Mandíbula sangrando, coração frio
Do lado de cá da fronteira, só resta engolir
Um do grupo pensa:
"Ainda bem que não fui eu
Se algum dia voltarmos para casa
Quem de nós estará vivo?"
Mandíbula sangrando, coração frio
Do lado de cá da fronteira, só resta engolir