395px

A Glória do Meu Povo

Stormheit

Heimoni Kunniaa Pohjola Julisti

Koittipa vihdoin Väinämön aika,
Suomeni sankari-aika,
tietojen, taitojen, taikojen aika,
laulujen, urhojen aika.

Jolloin suur' oli Suomeni valta,
laaja laulun ja soiton maa:
Vienan päältä ja Valdain alta
Suvannon suurten vetten taa.
Jolloin Suomeni kansa sorja,
ollut ei lännen, ei ounaan orja,
jolloin Kalevan kalpa löi
ja leimusi tietäjän taika.

Kauvas valliten merta kahta
Permin purret kulki,
kauvas kaartaen Pohjanlahta
Kainuu satamat sulki.

Loitos Karjalan kannel kaikui,
kauvas kantoi Jäämin jous,
Taara-huutoja rannat raikui,
kussa Yösalon purret sous.
Silloin suur' oli Suomen kansa,
Suomen leijona voimassansa,
silloin heimoni kunniaa
koko Pohjola julisti julki.

Josp' ois Väinämö harmaapäinen
silloin tarttunut valtikkaan,
taikka lähtenyt Lemminkäinen
sukunsa suurena kulkemaan,
noussut heimonsa herttuaksi,
veljeskansojen kaitsijaksi,
Väinän rannoilta Ruijan suulle
torvien soida suonut!

Vaan ei kutsua kuullut kansa,
raikunut torven tahti
kansa ei tietänyt Kalevan tiestä,
veli ei tuntenut veikkoaan.

Josp' ois astunut silloin miesi,
kansani yhtehen tuonut,
temmannut miekkasi, rastinut tiesi,
valtasi vaajat luonut!

A Glória do Meu Povo

Finalmente chegou a hora de Väinämö,
A era dos heróis da Finlândia,
a época de saberes, habilidades e magias,
da música e dos valentes.

Quando grande era o poder da Finlândia,
uma vasta terra de canções e sons:
De cima de Viena e de baixo de Valdai
para além das grandes águas do Suvanto.
Quando o povo da Finlândia era ágil,
não era escravo do ocidente, nem do oriente,
quando a espada de Kaleva golpeou
e a magia do sábio flamejou.

Longe dominando os dois mares
as embarcações de Perm navegavam,
longe contornando o Golfo da Finlândia
Kainuu fechava seus portos.

Lá longe ecoava a harpa da Carélia,
longe levava o arco de Jäämi,
Os gritos de Taara ressoavam nas praias,
donde as embarcações de Yösalo navegavam.
Então grande era o povo da Finlândia,
a leoa da Finlândia em seu poder,
então a glória do meu povo
foi proclamada em toda a Pohjola.

Se Väinämö, o de cabelos grisalhos,
naquela hora tivesse pegado o cetro,
ou se Lemminkäinen tivesse partido
com sua grande linhagem,
levantado como duque de seu povo,
protetor das nações irmãs,
se das margens de Väin se tivesse
ouvido o soar das trompetas!

Mas o povo não ouviu o chamado,
a batida da trombeta não ecoou,
o povo não conhecia o caminho de Kaleva,
nenhum irmão reconhecia seu par.

Se um homem tivesse então surgido,
trazendo meu povo unido,
tomando sua espada, abrindo seu caminho,
teria conquistado os fracos!

Composição: