Ja Surua Solkikoivut Soi
Ja silloin suomen tietäjä läksi
Vesiä ventoja kulkemaan,
Silloin vaikeni väinön kannel,
Kuoli luonto maan.
Silloin metsolan metiset piiat
Ristit riistivät rinnaltaan,
Kullat kulmilta karistivat,
Ja huolivat itkien tapion linnan
Mustahan murhehuntuun
Ja kauvas korpehen kätkeytyivät
Saunahan salaiseen.
Silloin karkkosi ihanat immet
Päättyi kirjat päivyen neien,
Katkesi kuuttaren kangas,
Ja kautta ilmojen, kautta maan
Soi valtava valitushuuto:
On kuollut suomen suuri pan,
On kuollut luonnon laulu!
Näin yhä ruotsin rautatammi nousi
Ja yli maan sen ylväs latva nousi
Se tammi taivon valon maasta sulki
Ja yössä kaihomielin kansa kulki.
Ja hongat humisi huolissaan
Suomen salomailla
Ja surua solkikoivut soi
Ja huokasi korven kuuset;
Hellitteli heinät vienot,
Kuikutti kukat kanervan,
Ahoset armahat vaikeroi
Ja nurmet nuoret itki.
Ja väinön kantelo kaiutonna
Valitti kivillä rannan
Ja suomen laulu orpona, onnetonna
Vieri maita, vieri soita,
Vieri synkkiä saloja vaan
Nääntyen näljissänsä.
Ja hiljaa hyräellen majoissansa
Näin päivää kaipaellen lauloi kansa:
"ain' on päivä paistamatta,
Kuu kulta kumottamatta
Näillä väinölän tuvilla,
Kalevalan kankahilla.
Vilu viljalle tulevi,
Karjoille olo kamala,
Outo ilman lintusille,
Ikävä inehmosille,
Kun ei konsa päivyt paista,
Eikä kuuhuet kumota.
Hauki tiesi hauan pohjat,
Kokko lintujen kulennan,
Tuuli haahen päiväyksen;
Ei tieä inehmon lapset,
Milloin aamu alkanevi,
Milloin yö yrittänevi,
Nenässä utuisen niemen,
Päässä saaren terhenisen."
Ja kansan riemu seisoi vaiti vaan
Oven suussa, orren alla,
Murhe, itku isännöi
Väinön maassa yö.
Kahlehissa kulki kansan kieli,
Murtui suomen laulun suojamuurit,
Katkes kansanhengen kurkihirret,
Raunioiksi vajos suomen valta.
Kylvämättä kasket kalevaisten,
Kussa taannoin kansan vilja kasvoi,
Siellä huojui vaan nyt korpi kolkko;
Kaikui ruske kontioiden;
Kussa ennen käkökullat kukkui,
Siellä yökkö lensi, huusi huuhkain.
E Assim Soou os Salgueiros
E então o sábio da Finlândia partiu
Pelas águas frias a caminhar,
Então silenciou a harpa de Väinö,
A natureza da terra morreu.
Então as moças da floresta de metsola
Arrancaram os crucifixos do peito,
As joias das bordas se despedaçaram,
E chorando, buscaram o castelo do derrotado
Com um manto de luto negro
E se esconderam longe na floresta
Na sauna secreta.
Então as lindas donzelas fugiram
Terminou o livro das moças do dia,
A teia da lua se rompeu,
E através dos céus, através da terra
Soou um imenso grito de lamento:
Morreu o grande pan da Finlândia,
Morreu a canção da natureza!
Assim ainda a carvalho sueco se ergueu
E sobre a terra sua nobre copa se levantou
Esse carvalho fechou a luz do céu
E na noite, o povo de coração triste caminhou.
E os pinheiros sussurravam preocupados
Nas terras selvagens da Finlândia
E a tristeza soou nos salgueiros
E os abetos da floresta suspiraram;
As ervas delicadas se soltaram,
As flores de urze choraram,
Os amados campos lamentaram
E os jovens prados choraram.
E a harpa de Väinö, sem eco
Lamentou nas pedras da costa
E a canção da Finlândia, órfã, infeliz
Rolou por terras, rolou por pântanos,
Rolou por sombrias selvas apenas
Morrendo de fome.
E suavemente, cantando em suas cabanas
Assim o povo, ansiando pelo dia, cantou:
"sempre o dia não brilha,
A lua dourada não reluz
Nessas cabanas de Väinölä,
Nos campos de Kalevala.
O frio vem para a colheita,
A vida é horrível para o gado,
Estranha é a atmosfera para os pássaros,
Triste é para os humanos,
Quando nunca o dia brilha,
E a lua não reluz.
O lúcio sabia os fundos do lago,
O águia, o voo dos pássaros;
O vento trazia a luz do dia;
Não sabem os filhos dos humanos,
Quando a manhã começa,
Quando a noite tenta vir,
No nariz da névoa da península,
Na cabeça da ilha de bruma."
E a alegria do povo ficou em silêncio
Na porta, sob a viga,
A tristeza, o choro dominou
Na terra de Väinö à noite.
Na prisão andava a língua do povo,
Quebraram os muros de proteção da canção da Finlândia,
Cortaram as vigas do espírito do povo,
Desmoronou o poder da Finlândia.
Sem semear as colheitas dos kalevalas,
Onde outrora crescia o grão do povo,
Lá agora apenas a floresta sombria balança;
Ecoava o rugido dos ursos pardos;
Onde antes os cucos cantavam,
Lá a coruja voou, gritou o mocho.