395px

Atrás das Estrelas, Como uma Tocha na Noite

Stormheit

Tähtiparvein Taa, Soihduksi Yössä

Jo silloin Väinön kansa ties,
mit' tehdä miekallansa,
ja voiman rinnassansa
nyt uuden tunsi Suomen mies
ja iski kalvan kahvaan -
ja raadannasta rahvaan
jo soitti somer alla maan
ja helkki kangashiekka,
mut eipä kalpa nouse vaan,
ei vääjä Väinön miekka,

Ja kautta Suomen kaivattiin
nyt miestä miekan päähän
ja Auran rannat raivattiin
ja Pohjan korvet porkattiin
nyt aina Turjan jäähän.
Mut ollut kalvan nostajaa
ei suuren Suomen mailla
ja ilman päivää itki maa
ja kansa kuuta vailla.

Kuin tuoma äkkitaian nous mies,
hän työnsä tunsi, tiensä ties
ja arvas tuulet aian.
hän nousi maansa mahtavaksi
ja katsoi yli kansojen
ja kohos korkeaksi:
kun jalka maassa teutaroi,
niin pilvet päätä piirsi,
kun ääni kautta korven soi,
niin kaiku vuoret siirsi.

Ja päänsä päällä miekkoaan
hän heilahutti kerran
Ja tammen suuren kaadantaan.
nyt urho läksi voimassaan
ja mäet mätkyi ja linnat liikkui
ja kivet kirpoi ja paadet kiikkui
ja kosket kohisi kuivillen
ja virrat suunsa sulki
ja kuuset kumarsi laulaen,
kun Pohjan urho kulki.

Alle tammen kun oli tullut urho,
miekka kirkas pilviä kohti nousi,
nousi niinkuin nousevi kirjokaari
kannelle taivaan.
Iski kerran, iskipä toisen, tulta
miekka leimus, puu säkeneitä säihkyi,
ilma vinkui kuin rajuyönä huiput
aution vuoren.

Niinpä vihdoin kerralla kolmannella
tammi lysmyi kuin Ukon lyömä, taittui;
ajan tuulispää tyven työnsi länteen,
kaakkohon latvan.
Mutta miekan urho se heitti jälleen
tähtiparvein taa sinitaivahalle,
heitti kansalleen valon viittojaksi,
soihduksi yössä.

Atrás das Estrelas, Como uma Tocha na Noite

Já então o povo de Väinö sabia,
como usar sua espada,
e a força em seu peito
agora o homem da Finlândia sentia
que golpeava a empunhadura -
e do trabalho do povo
já soava a terra sob os pés
e a areia brilhava,
mas a espada não se ergue,
não se move a espada de Väinö.

E por toda a Finlândia se clamava
agora por um homem com a espada
as margens do Aura foram desbravadas
e os pântanos do Norte foram cortados
agora sempre no gelo de Turja.
Mas não havia quem erguesse a espada
nas grandes terras da Finlândia
e sem sol a terra chorava
e o povo sem a lua.

Como um homem que surge de um feitiço,
elas conhecia seu trabalho, sabia seu caminho
e pressentia os ventos do tempo.
Ele se levantou poderoso em sua terra
e olhou sobre as nações
e se elevou alto:
quando o pé pisava a terra,
as nuvens desenhavam sua cabeça,
quando a voz soava pela floresta,
a eco movia as montanhas.

E acima de sua cabeça com a espada
ele balançou uma vez
E ao derrubar o grande carvalho.
Agora o herói partiu com sua força
e as montanhas tremiam e os castelos se moviam
e as pedras se soltavam e os blocos balançavam
e as corredeiras rugiam secando
e os rios fechavam suas bocas
e os pinheiros se curvavam cantando,
quando o herói do Norte passava.

Sob o carvalho quando o herói chegou,
a espada brilhante subiu em direção às nuvens,
surgiu como um arco-íris
na tenda do céu.
Golpeou uma vez, golpeou outra, fogo
a espada flamejava, a árvore estalava em faíscas,
o ar assobiava como numa noite de tempestade
na montanha deserta.

Assim finalmente na terceira vez
o carvalho cedeu como se golpeado por Ukko, quebrou;
a tempestade do tempo empurrou para o oeste,
para o sudeste o topo.
Mas o herói da espada lançou novamente
atrás das estrelas, para o céu azul,
lançou para seu povo uma luz como sinal,
como uma tocha na noite.

Composição: