Morana
Sa zimom svakom prilazi mi ona
Da zemlje naše hladnoćom zasije
I dok za preporodom njenim čeznem
Blistave vizije snova i gorčine
Odvlače misli moje
U kraljevstvima leda nestajem
Magijom njenom hladnom opčinjen
Stazama kročim zime i samoće
Koje za mene istkala je
Svojim prstima bijelim
I dok prilazim da poklonim se i kleknem
Pred ledenom kraljicom iz davninam
Sjetan vjetar šapuće mi glasom njenim
Kroz grane tamnih borova drevnih
Tugu njenu pronosi
Izvan dohvata smrtnika
Njen sveti prijestol stoji
Dva vuka bijela pod nogama njenim
U veličanstvensti njenom srebrnoj
Opet sastajemo se
„Sa zimom svakom uzimam ruku tvoju
Poleti sa mnom nad planine osame i smrti"
Umirući u ljepoti besramnoj
Tvoga daha sleđenog
Morana
A cada inverno ela se aproxima de mim
Para que a frieza de nossa terra brilhe
E enquanto anseio por sua renovação
Visões brilhantes de sonhos e amargura
Desviam meus pensamentos
Nos reinos de gelo eu desapareço
Encantado por sua mágica fria
Por caminhos que ela teceu
Com suas mãos brancas
De solidão e inverno
E enquanto me aproximo para me curvar e ajoelhar
Diante da rainha de gelo dos tempos antigos
O vento melancólico sussurra com sua voz
Através dos ramos dos antigos pinheiros
Carregando sua tristeza
Fora do alcance dos mortais
Seu trono sagrado permanece
Dois lobos brancos sob seus pés
Na sua majestade prateada
Nos encontramos novamente
"A cada inverno eu pego sua mão
Voe comigo sobre as montanhas da solidão e da morte"
Morrendo na beleza sem vergonha
Do seu hálito encantado