Gorzkie łzy
Nie mogę , tak po prostu odejść z stąd
Ufać tylko w słowa , puste słowa z twoich ust
To tak nie naturalne , nienaturalne
Tak nie namacalne , nienamacalne
Jak mogę wierzyć w słowa , nieme ruchy mylnych ust
1.
Nie mogę już się chować , swe życie strącać w cień
muszę w końcu wykasować z pamięci bagaż ten
ten pomnik martwych wspomnień , co wciąż przygniata mnie
wykrzyknąć wreszcie słowa , jak piękne życie jest
Czy proszę o zbyt wiele , tak mało z życia chcę
Przecież dla mnie w końcu też musi słońce świecić gdzieś
Błękitem twego nieba zakryć szarość twarzy mej
Promiennym tak uśmiechem obudzić we mnie dzień
Refren:
I nigdy już więcej , nie wyleje gorzkich łez
Co stało się z szczęściem , gdzieś odeszło nie wiem gdzie
2.
Na życie receptę niech wypisze mi świat
Nie chcę stać tutaj niczym bukiet róż w cieniu krat
Co słyszysz gdy wołam , chcę zobaczyć twą twarz
Czy ten krzyk jest zbyt cichy co zrobiłam nie tak
Podaj rękę gdy błądze nie stój tylko jak cień
Życia w sen nie zamieniaj , tylko puentę w nim zmień
Nie chcę zostać przykładem tego jak bywa źle
Nie chcę nigdy już więcej topić szczęścia we śnie.
Refren:
I nigdy już więcej , nie wyleje gorzkich łez
Co stało się z szczęściem , gdzieś odeszło nie wiem gdzie
Lágrimas Amargas
Não consigo, simplesmente sair daqui
Confiar apenas em palavras, palavras vazias dos teus lábios
É tão antinatural, antinatural
Tão intangível, intangível
Como posso acreditar em palavras, movimentos mudos de lábios enganosos
1.
Não consigo mais me esconder, perdendo minha vida na escuridão
Preciso finalmente apagar da memória essa bagagem
Esse monumento de memórias mortas, que sempre me oprime
Gritar finalmente as palavras, como a vida é bela
Estou pedindo demais, tão pouco da vida eu quero
Afinal, para mim também o sol deve brilhar em algum lugar
Cobrir a cinza do meu rosto com o brilho do teu céu
Despertar em mim um dia com um sorriso radiante
Refrão:
E nunca mais, não derramarei lágrimas amargas
O que aconteceu com a felicidade, para onde foi, não sei onde
2.
Que o mundo me dê a receita da vida
Não quero ficar aqui como um buquê de rosas na sombra da grade
O que você ouve quando eu clamo, quero ver teu rosto
Esse grito é muito baixo, o que eu fiz de errado
Estenda a mão quando eu vacilar, não fique parado como uma pedra
Não transforme a vida em um sonho, apenas mude a conclusão
Não quero ser um exemplo de como as coisas podem ser ruins
Não quero nunca mais afundar a felicidade em sonhos.
Refrão:
E nunca mais, não derramarei lágrimas amargas
O que aconteceu com a felicidade, para onde foi, não sei onde