Hævnen
Blandt skovens mørke skygger, hvor egen vokser stolt,
Jeg vagner fra min slummer, i jordens mugne kulde.
På heden suser vinden, kærtegner lyng og myrte,
Bærer den ed, jeg hvisker, det er dit navn, du hører.
Under nattens tæppe jeg kommer,
En dunkel ånd, en hjemløs sjæl,
Alskens mén til dig, jeg bringer,
Lige for lige, din svig jeg takker.
Jeg stjæler kalven fra hin svangre ko,
Før den når at komme til verden,
Smørret vil ej kærnes,
Og øllet bliver surt.
Til høsten regner det både dag og nat,
Afgrøden rådner i marken,
Vinteren er barsk og lang,
Laden er tom inden vår.
Hævnen, du vil mærke min vrede.
En morgen ved hanegal, hen på våren,
Når dagens dont skulle begynde,
Ingen rører sig, ikke en lyd,
Silheden hersker på gården,
Asken lægger sig over jorden,
Som var det nyfalden sne,
For hanen, der galede tidligst på denne morgen,
Var den røde.
Hævnen...
Blandt skovens mørke skygger, hvor egen vokser stolt,
Jeg lægger mig og slumrer, i hustomtens kulsorte jord,
På heden suser vinden, kærtegner lyng og myrte,
Spreder gårdens sølle asker, det var dit navn, du hørte.
A Vingança
Entre as sombras escuras da floresta, onde o carvalho cresce orgulhoso,
Eu acordo do meu sono, no frio úmido da terra.
Na charneca, o vento sopra, acaricia a urze e a murta,
Carrega o juramento que sussurro, é o seu nome que você ouve.
Sob o manto da noite eu chego,
Um espírito sombrio, uma alma sem lar,
Todo tipo de dor a você eu trago,
Olho por olho, sua traição eu agradeço.
Eu roubo o bezerro daquela vaca prenha,
Antes que ele venha ao mundo,
A manteiga não vai ser batida,
E a cerveja vai azedar.
Na colheita, chove tanto de dia quanto de noite,
A safra apodrece no campo,
O inverno é duro e longo,
O celeiro está vazio antes da primavera.
A vingança, você vai sentir minha raiva.
Uma manhã ao canto do galo, já na primavera,
Quando o dia deveria começar,
Ninguém se mexe, nem um som,
O silêncio reina na fazenda,
A cinza se espalha sobre a terra,
Como se fosse neve recém-caída,
Pois o galo que cantou mais cedo nesta manhã,
Era o vermelho.
A vingança...
Entre as sombras escuras da floresta, onde o carvalho cresce orgulhoso,
Eu me deito e cochilo, na terra negra do terreno vazio,
Na charneca, o vento sopra, acaricia a urze e a murta,
Espalha as pobres cinzas da fazenda, era o seu nome que você ouviu.