395px

Æthelred

Svartsot

Æthelred

Som ælfthryth sønnen barsled',
Da såedes skæbnens sæd,
En halv snes år var han, da
Englands højsæde rømmet stod.
Dog kun den yngst' kongsemne,
Hans moder kunn' ej dy,
Hos rådmænd råd hun søgte,
Den ældst' mått' ryddes af vej.

Ædel-råd var det, han hed,
Af væsen ej helt sandt,
På hans skatte og hans arv,
Ville andre gøre krav.
Vikinger våged' agtsomt,
Havde set hans verden før,
Iagttog med ivrigt øje,
Indkaldt' mænd og sejled' did.

Ti tusinde pund rent sølver,
For at trække os fra hans kyst,
Næste gang vi rider bølgen,
Skal vi have tyve tusinde mere.

Ej på slagmark vandt han sejr,
Selv om han prøved' længe,
Hans bravest' og hans bedste,
Blev sorte ravnes rov.
Men riget reddes skulle,
Og gode råd var dyre,
Hans råd tilråded' gælden,
At dæmpe danskens rasen.

Og dansken kom til kongen,
Med fordringer til kamp,
(men) med skibe fyldt med skatte,
Loved' de at sejle bort.
Ti tusinde pund han gav dem,
Af skærest' sølvertøj,
Da dansken atter landed',
Fik de tyve tusinde mere.

Ti tusinde pund rent sølver,
For at trække os fra hans kyst,
Næste gang vi rider bølgen,
Skal vi have tyve tusinde mere.

"indfries én gang gælden",
Sagde rådets mænd så tit,
"indfries danegælden,
Bli'r vi aldrig dansken kvit".

Ti tusinde pund rent sølver,
For at trække os fra hans kyst,
Næste gang vi rider bølgen,
Skal vi have tyve tusinde mere.

Æthelred

Como filho de Ælfthryth,
Quando a semente do destino foi semeada,
Ele tinha apenas dez anos, quando
O trono da Inglaterra estava desocupado.
Mas apenas o mais jovem dos príncipes,
Sua mãe não podia esconder,
Ela buscou conselhos com os conselheiros,
O mais velho deveria ser afastado.

Era nobre o nome que ele tinha,
Mas não era totalmente verdadeiro,
Sobre seus impostos e sua herança,
Outros queriam reivindicar.
Os vikings observavam cautelosamente,
Já tinham visto seu mundo antes,
Observavam com olhos atentos,
Chamaram homens e navegaram até lá.

Dez mil libras em prata pura,
Para nos afastar de suas costas,
Na próxima vez que navegarmos,
Precisamos de mais vinte mil.

Ele não venceu na batalha,
Embora tenha tentado por muito tempo,
Seu mais valente e melhor,
Foi presa dos corvos negros.
Mas o reino deveria ser salvo,
E bons conselhos eram raros,
Seu conselho sugeriu a dívida,
Para acalmar a fúria dos dinamarqueses.

E o dinamarquês veio ao rei,
Com exigências para a luta,
(mas) com navios cheios de tesouros,
Prometeram navegar embora.
Dez mil libras ele lhes deu,
De mais precioso talher de prata,
Quando o dinamarquês desembarcou novamente,
Receberam mais vinte mil.

Dez mil libras em prata pura,
Para nos afastar de suas costas,
Na próxima vez que navegarmos,
Precisamos de mais vinte mil.

"Pague uma vez a dívida",
Disseram os conselheiros tantas vezes,
"Pague a dívida dinamarquesa,
Nunca nos livraremos dos dinamarqueses".

Dez mil libras em prata pura,
Para nos afastar de suas costas,
Na próxima vez que navegarmos,
Precisamos de mais vinte mil.

Composição: Lasse Lammert