Ecos de Batalha

[1.]

Słońce tkwiło do połowy za horyzontem

Ostatnie oddechy wroga przysłaniał całun nocy

Wielu mężnych wojów nie doczekało świtu

Lecz wicher furii zagłuszał płacz nad zabitymi braćmi

[2.]

Szalejący w nas gniew prowadził nas do bitwy

Karmił się strachem wroga, poił jego przedśmiertnym wyciem

Cóż to za widok wspaniały w blasku księżyca spowity

Taką to śmierć okropną niedrugom naszym przynosimy

[3.]

Noc się zachłysnęła wroga krwią przelaną

Łuna na niebie rozbłysła, to kościoły i domy się palą

Wicher niósł pieśń o walce przez lasy bory i gaje

O męstwie dumnych Pogan, o triumfie rodzimej wiary

My zrodzeni na tej ziemi ojców naszych krainie

My synowie Swantewita bronić będziem święte stanice

Niosły te słowa do boju lud nasz zbrojny i dziki

Pod osłoną matki nocy słychać głośne okrzyki

I nienawiść w sercach grzmiała gdy wici do wojny wzywały

Gdy chrześcijańska zaraza skaziła ojczysty dom nasz wspaniały

Miecze i topory w ich rękach pieśń śmierci grały

Wśród tych co krzyżem naznaczeni trwogę i śmierć zasiały

"Działo się to w roku 1037, gdy wrogi i obcy nam porządek

chrześcijański burzył i niszczył rodzimą wiarę pogańską,

gdy zdradziecka władza klasy panującej i kościoła

wyzyskiwała chłopów i ludność niewolną.

Działo się to w roku 1037, w czasie mężnego zrywu walki

o utraconą dumę Pogan.

Po upływie przeszło tysiąca lat echa tamtych wspomnień rodzą się

na nowo. Te same nadzieje i przymierza płoną w naszych sercach.

Walka się jeszcze nie skończyła..."

[1.]

A sombra se estendia até o horizonte

Os últimos suspiros do inimigo cobriam toda a noite

Muitos valentes guerreiros não viram o amanhecer

Mas o vento da fúria abafava o choro pelos irmãos mortos

[2.]

A fúria que arde em nós nos levava à batalha

Se alimentava do medo do inimigo, embriagando-o com seu lamento final

Que visão magnífica sob a luz da lua envolta

Assim trazemos uma morte horrenda aos nossos opressores

[3.]

A noite se tingia com o sangue do inimigo derramado

A lua no céu brilhava, enquanto igrejas e casas ardiam

O vento levava a canção da luta por florestas e bosques

Sobre a bravura dos orgulhosos pagãos, sobre o triunfo da fé nativa

Nós, nascidos nesta terra de nossos pais

Nós, filhos de Swantevit, defenderemos os sagrados lares

Levávamos essas palavras para a batalha, nosso povo armado e selvagem

Sob a proteção da mãe noite, ouvíamos gritos altos

E o ódio ressoava em nossos corações quando os sinais de guerra chamavam

Quando a praga cristã contaminou nosso glorioso lar

Espadas e machados em suas mãos tocavam a música da morte

Entre aqueles marcados pela cruz, semeavam medo e morte

"Isso aconteceu no ano de 1037, quando a ordem inimiga e estranha

Cristã devastava e destruía a fé nativa pagã,

Quando a traiçoeira autoridade da classe dominante e da igreja

Explorava os camponeses e a população escravizada.

Isso aconteceu no ano de 1037, em um tempo de forte revolta

Pela dignidade perdida dos pagãos.

Após mil anos, os ecos daquela lembrança começam a renascer.

As mesmas esperanças e alianças ardem em nossos corações.

A luta ainda não terminou...