Ööliblikas
Patt lõõmab kui leek, nagu õõnestav loit.
Lõpmatus kauguses punetab koit.
Mu ihu on närbunud, pilgus on õud,
lihastest kadunud viimnegi jõud.
Mu veri on valge kui kooritud piim,
sest liblikas öösel mul mõistuse viib.
Ööliblikas-surmasuru halvab mu mõistuse, hullutab mu aru.
Ta luurab mu ümber, kui lõppeb mu päev,
sosistab kõrva, kui magama jään,
laskub mu rinnale, silmad kui sulen,
tontlikult kriiskab, kui vähkren ja põlen,
imeb mu meeltest kõik, mis on hea,
kuid iial ei ütle, kus tegin ma vea.
Laskub mu rinnale surmasuru.
Külmas öös elustab mälestus mõru.
Soomusjad tiivad ja surnupealuu;
liitsilme põhjades peegeldub kuu.
Kingi mul' rahu ainsakski ööks,
viiv, mille vältel mind süüme ei sööks.
Hommikuks imetud viimane rõõm.
Piinatud silmades kalgendub õõv.
Tapma mind asub ulmpeletis taas,
niipea kui videvik vallutab maa.
Surmasuru - pattude palk - kimbutab neid,
kelle süda on kalk.
Mariposa da Noite
O pecado arde como uma chama, como um feitiço que corrói.
No infinito, o amanhecer se tinge de vermelho.
Meu corpo está murchando, o olhar é de horror,
perdi toda a força que havia na carne.
Meu sangue é branco como leite desnatado,
pois a mariposa à noite me tira a razão.
A mariposa da morte paralisa minha mente, enlouquece meu juízo.
Ela ronda ao meu redor, quando meu dia termina,
sussurra no meu ouvido, quando vou dormir,
desce sobre meu peito, olhos como se fechassem,
grita de forma fantasmagórica, enquanto me debato e ardo,
suga de minha mente tudo que é bom,
mas nunca diz onde foi que errei.
Desce sobre meu peito a morte.
No frio da noite, a lembrança amarga revive.
Asas escamosas e um crânio;
a lua reflete-se nas profundezas.
Dá-me paz por uma única noite,
um instante em que minha consciência não me consuma.
Pela manhã, o último prazer sugado.
Nos olhos atormentados, o horror se torna nítido.
A criatura da morte vem me matar novamente,
assim que o crepúsculo dominar a terra.
A morte - o preço dos pecados - atormenta aqueles,
cujo coração é duro.