Web Van Vergankelijkheid
Donkere wolken verduisteren mijn gedachten
Onderhuids woekert het verval
Herinneringen aan vroegere tijden
Gaandeweg macht en jeugd vervlogen
Alles in het leven is gedoemd te verdwijnen
Met de ketting van het verval geketend
Dromen van een toekomst verloren
Door de tijd voorbij gelopen
Alle kennis een leven lang vergaard
Gaat nu weer verloren
De reden van het bestaan tot waas vervaagd
Gedachten die het daglicht schuwen keren weer
Als plaaggeesten in duistere nevels gehuld
Gevangene van de ijskoude kerker die ooit mijn ziel was
Waar nu slechts schaduwen van mijn haat huizen
Als spookachtige gedaantes
Dansend in de mist van het geheugen, van mijn geheugen
De langzaam afnemende levenskracht
Mijn uur is nu gekomen het leven is verlopen
Al mijn dromen zijn in het moeras des levens vergaan
De zin van dit bestaan is me ontgaan
Gevangen in een web van vergankelijkheid
Teia da Efemeridade
Nuvens escuras encobrem meus pensamentos
Por baixo, a decadência se alastra
Lembranças de tempos passados
Com o tempo, poder e juventude se foram
Tudo na vida está condenado a desaparecer
Acorrentado pela corrente da decadência
Sonhos de um futuro perdido
Pela passagem do tempo, deixados para trás
Todo o conhecimento acumulado por uma vida
Agora se perde novamente
A razão da existência se desvanece em névoa
Pensamentos que evitam a luz do dia retornam
Como assombrações envoltas em névoas escuras
Prisioneiro da masmorra gelada que um dia foi minha alma
Onde agora habitam apenas sombras do meu ódio
Como formas fantasmagóricas
Dançando na névoa da memória, da minha memória
A força vital que lentamente se esvai
Minha hora chegou, a vida se esgotou
Todos os meus sonhos se afundaram no pântano da vida
O sentido desta existência me escapou
Prisioneiro em uma teia de efemeridade