Minulla on ikävä
Taas katson ilta-aurinkoon
Se laskee vuorien taa
Sinne missä oot
Kun vaihtuu päivä kuutamoon
En lepoon käydä vain saa
Taas valvoo unten maa
Minulla on ikävä
Luoksesi niin ikävä
Kaipaus kauniista on
Hiljaus niin loputon
Minulla on ikävä
Niin pitkä niin leveä
Ja halki aikojen vie sen kivinen tie
Niin vaihtuu vuosi toinenkin
Mut sielu vain saalistaa
Ei hetken rauhaa saa
Kun koittaa kevät seitsemäs
Niin tiedän sua lähemmäs taas pääsen viimeinki
Sinto sua falta
Tô olhando de novo pro sol poente
Ele se esconde atrás das montanhas
Lá onde você está
Quando o dia se transforma em lua cheia
Não consigo descansar
Mais uma vez a terra dos sonhos me chama
Sinto sua falta
Tô com tanta saudade de você
Essa saudade é linda
O silêncio é tão infinito
Sinto sua falta
É tão longo, é tão vasto
E atravessa os tempos, essa estrada de pedra
Mais um ano se vai
Mas a alma só caça
Não consegue ter um momento de paz
Quando chega a primavera, a sétima
Eu sei que vou me aproximar de você de novo finalmente