Jumalten Usva
Kuu auringolta taivaan varastaa
Horisontti punertaa
Olen valmis savuiseen
Yöilmaan astumaan
Maa nukkuu unta kaiken peittävää
Tänä yönä selviää
Salaisuudet jotka maailmankaikkeudenkin avaavat
Huuma joka siivillensä nostaa lentämään
Kuuma elinvoima sekoittaen pään
Tunnen sielussani
Tunnen suonissani
Noussun usvan jumalten
Mielessäni huuto ikuisuuden
Äärettömän villin vapauden
Ympärilläni yön verhoaa
Tuo musta usva jumalten
Hiipii tajuntaani
Lailla tuhansien muistojen
Muiden usvan mukaan kadonneiden
Saan maistaa hetken verran elämää
Jota kaikki eivät nää
Josta menneet ollet lapsillensa kertoivat
Näen menneen tulevan
Ja nykyisen kuljen halki aikojen
Sotureiden tiedän samaa tietä ammoin matkanneet
Huuma joka sisälläni kytee hehkuaan
Kuumaa tulta joka syttyy polttamaan
Tunnen sielussani
Tunnen suonissani
Noussun usvan jumalten
Mielessäni huuto ikuisuuden
Äärettömän villin vapauden
Ympärilläni yön verhoaa
Tuo musta usva jumalten
Hiipii tajuntaani
Lailla tuhansien muistojen
Muiden usvan mukaan kadonneiden
(solo)
Aamun valjetessa
Päivän noustessa
Väistyy usva,
Taika katoaa
Silmin punertavin,
Käsin tärisevin
Kohtaamme taas tulevaa
En enää sielussani
En enää suonissani
Tunne usvaa jumalten
Ei kuulu huudon ikuisuuden
Äärettömän villin vapauden
Joskus aikaa verhosi
Tuo musta usva jumalten
Se hiipii tajuntaani
Lailla tuhansien muistojen
Muiden usvan mukaan kadonneiden
Kadonneiden
Névoa dos Deuses
A lua rouba do sol no céu
O horizonte fica avermelhado
Estou pronto para entrar
No ar noturno cheio de fumaça
A terra dorme um sono que tudo cobre
Esta noite vai se revelar
Os segredos que até o universo pode abrir
Uma embriaguez que me levanta com suas asas
Uma energia quente misturando a cabeça
Sinto na minha alma
Sinto nas minhas veias
A névoa dos deuses subindo
Na minha mente, um grito da eternidade
Uma liberdade selvagem e infinita
Ao meu redor, a noite se encobre
Aquela névoa negra dos deuses
Se infiltra na minha consciência
Como milhares de memórias
De outros que se perderam na névoa
Consigo provar por um momento a vida
Que nem todos conseguem ver
Sobre a qual os que partiram contaram aos seus filhos
Vejo o passado voltando
E pelo presente caminho através dos tempos
Os guerreiros que conheço já trilharam esse mesmo caminho
Uma embriaguez que arde dentro de mim
Fogo quente que acende para queimar
Sinto na minha alma
Sinto nas minhas veias
A névoa dos deuses subindo
Na minha mente, um grito da eternidade
Uma liberdade selvagem e infinita
Ao meu redor, a noite se encobre
Aquela névoa negra dos deuses
Se infiltra na minha consciência
Como milhares de memórias
De outros que se perderam na névoa
(solo)
Quando a manhã clarear
E o dia surgir
A névoa se dissipa,
A magia desaparece
Com olhos avermelhados,
Mãos trêmulas
Nos encontramos novamente com o futuro
Não sinto mais na minha alma
Não sinto mais nas minhas veias
A névoa dos deuses
Não ouço o grito da eternidade
Uma liberdade selvagem e infinita
Às vezes, o tempo foi coberto
Por aquela névoa negra dos deuses
Ela se infiltra na minha consciência
Como milhares de memórias
De outros que se perderam na névoa
Perdidos