Ludi dani naše mladosti
Da l' još uvijek živiš tamo
gdje more nebo dira i gdje kamen ljubi sol.
Da l' još istu pjesmu znamo
koju pjevali smo često dok je sunce zvalo dan
na žal gdje miris juga budi ljeto
puno sjećanja na nas.
Da l' još isti vjetri njišu
grane bora, mladu travu što je čuvala naš san.
Da li pamtiš toplu kišu
kako miluje tvoj dlan i kako topi suze trag
i da l' se sjećaš riječi zle
kad rekla sam ti ne, jer to je kraj.
Ludi dani naše mladosti
od ljubavi do tuge.
Nismo znali kako voljeti
za sebe ni za druge.
Mislili smo da je svijet zbog nas,
samo za nas.
Ludi dani naše mladosti su nestali u tami...
Ludi dani naše mladosti, mi ostali smo sami...
Dias Loucos da Nossa Juventude
Você ainda vive lá
onde o mar toca o céu e onde a pedra beija o sal.
Você ainda conhece a mesma canção
que cantamos tantas vezes enquanto o sol chamava o dia
na praia onde o cheiro do sul desperta o verão
cheio de lembranças nossas.
Você ainda sente os mesmos ventos balançando
os galhos do pinheiro, a grama jovem que guardou nosso sonho.
Você se lembra da chuva quente
como acaricia sua palma e derrete as lágrimas que restaram
e você se recorda das palavras cruéis
quando eu te disse não, porque era o fim.
Dias loucos da nossa juventude
do amor à tristeza.
Não sabíamos como amar
nem a nós mesmos, nem aos outros.
Achávamos que o mundo era só nosso,
só para nós.
Dias loucos da nossa juventude se perderam na escuridão...
Dias loucos da nossa juventude, agora estamos sozinhos...