Köd Utánam
Szárnyal a rengeteg, hajában a hold ül,
fénye az ablakom, takarómon rezdül
a csillagos égbolt, éji kerék jár
körbe a ház fölött, százezer év már
elmúlt és alszom és álmodom egyre,
zakatol a vaskocsi fel a palahegyre.
Át a mezõkön, túl a kaszálón
futnak a felhõk, száll a kabátom
a szélben, ó a szélben.
Andezit dolgozik, zúg a sötétben,
zümmög a széntelep, hunyorog a testben.
Alszom és alszom és álmodom egyre,
futnak a felhõk fenn dideregve.
Futnak a felhõk, szállok a szélben
át az idõkön, mint a mesében,
alszom és alszom és álmodom egyre,
szalma zizeg, pörög, hull a szememre
a holdból, ó a holdból.
Nuvens Me Seguindo
As asas se espalham, a lua no cabelo,
faz luz na minha janela, tremula no meu cobertor.
O céu estrelado, a roda da noite gira
em volta da casa, já faz cem mil anos.
Eu dormi e sonho cada vez mais,
barulho do trem subindo a montanha de ardósia.
Atravessando os campos, além da colheita,
as nuvens correm, meu casaco voa
no vento, oh, no vento.
O andesito trabalha, zumbindo na escuridão,
a mina de carvão zune, piscando no corpo.
Eu durmo e sonho cada vez mais,
as nuvens correm lá em cima, tremendo.
As nuvens correm, eu voo no vento
atravessando os tempos, como em um conto,
eu durmo e sonho cada vez mais,
a palha estala, gira, cai sobre meus olhos
vinda da lua, oh, da lua.