Vashegyek
Planéta pulzál, csendmalom őröl
Benne, világít kéken a hold.
Planéta pulzál, csendmalom morzsol,
Benne morajjá mélyül a holt
Űr hideg dallama, énekelj, holdanya,
Csillagzat, kométa, éjbevesző.
Énekelj, holdanya, lüktet a planéta,
Égi test, gázlabda, fekete mező.
Ó, örvény, éjszaka-massza, nehezül a mélység.
Lassan hajtja ugyanaz az álom minden részét
Körbe-körbe, örök körökbe, anyag az anyagban,
Planéta munkál minden magban, szakadatlan.
Ó, örvény, éjszaka-massza, nehezül a mélység.
Lassan hajtja ugyanaz az álom minden részét
Körbe-körbe, örök körökbe, anyag az anyagban,
Planéta munkál milliárd magban, eleven katlan mind.
Magma!
A kemence melegedne,
Olvad, egyre izzik a szíve.
Ki a mélyből, a sötétből,
Vörösen tör fel, fel az égre.
Ez a kamra hamut őröl,
Anyagot gyárt, gyúr üres űrből.
Ásvány ásít fel a mélyből,
Le a kék hold hűlt üvegéről.
Épül, alakul,
Magból magasul!
Vashegyek! rengeteg mélyetek mormol!
Kőhegyek zengenek, zúgnak a porból!
Vashegyek! rengeteg mélyetek mormol!
Kőhegyek zengenek, zúgnak a porból!
Ez a rend idebenn.
Konok, szigorú.
Csilló titkok metszik a formát,
Hidegen ragyog a hatalmas éj.
Érchegy csillog fehéren,
Szikrát szór az éjben,
Termeiben ütem zeng,
Folyosóin ütem zeng.
Merev vonalat kalapál itt
Minden testnek az erő,
Csarnokokban ütem zeng,
Járatokban ütem zeng,
Vashegy, énekelj!
Vashegy, énekelj!
Montanhas de Ferro
Planeta pulsa, moinho de silêncio
Dentro dele, a lua brilha em azul.
Planeta pulsa, moinho de silêncio se desfaz,
Dentro dele, ecoa a morte profunda.
A fria melodia do tempo, cante, mãe lua,
Constelação, cometa, se perde na noite.
Cante, mãe lua, o planeta pulsa,
Corpo celeste, bola de gás, campo negro.
Ó, redemoinho, massa da noite, a profundidade pesa.
Devagar, o mesmo sonho move cada parte
Em círculos, em eternos ciclos, matéria na matéria,
O planeta trabalha em cada núcleo, incessantemente.
Ó, redemoinho, massa da noite, a profundidade pesa.
Devagar, o mesmo sonho move cada parte
Em círculos, em eternos ciclos, matéria na matéria,
O planeta trabalha em bilhões de núcleos, um caldeirão vivo.
Magma!
A fornalha vai aquecendo,
Derretendo, seu coração brilha cada vez mais.
Quem vem do fundo, da escuridão,
Rompendo em vermelho, subindo ao céu.
Esta câmara guarda cinzas,
Produz matéria, molda do vazio.
Mineral se ergue do fundo,
Para o vidro frio da lua azul.
Ergue-se, forma-se,
Do núcleo se eleva!
Montanhas de ferro! um monte profundo murmura!
Montanhas de pedra ecoam, rugem da poeira!
Montanhas de ferro! um monte profundo murmura!
Montanhas de pedra ecoam, rugem da poeira!
Esta ordem aqui dentro.
Teimosa, rigorosa.
Segredos brilhantes cortam a forma,
Frio brilha na imensa noite.
Montanha de minério brilha em branco,
Espalha faíscas na noite,
Em seus salões, o ritmo ressoa,
Nos corredores, o ritmo ressoa.
Uma linha rígida é forjada aqui
A força de cada corpo,
Nos salões, o ritmo ressoa,
Nos túneis, o ritmo ressoa.
Montanha de ferro, cante!
Montanha de ferro, cante!