Hels Vite
Ärren som skimrar i glödande rött belyser
vårt samvetes pina och kval
När sårens svett har torkat ur jord,
tynar den börda som sinnet har tyngt
Bort i en osande, dödslik stank,
i det bråddjup där guld har försakats
Det köttsliga skal som rasar i virvlar,
i en avgrund att skriva vår sista epilog
Av skammen, så länge de tärts
Nu störtas den värsta av plågor
I världsalltets ättestupa
Ur tiden, mot lindring och nåd
Ett aktat slut för de nu utlevade
Vid hemsökta klippors gapande svalg
Ett vördat slut för de lidande
väntar vid fullbordad gryning
Aldrig mer ska frånfällets klinga
vaktas av deras febriga blod
Ej mer stungen av bitande stål
och lämnad vind för våg
Lyd, du skälvande kreatur
Med kaos i rygg du ingenting räds
Mot förgängelse du vaggas i slumrande takt
Med min dolk i din rygg, omfamna ditt fördärv
Av skammen, så länge de tärts
Nu störtas den värsta av plågor
I världsalltets ättestupa
Ur tiden, mot lindring och nåd
Sofrimento Eterno
As cicatrizes que brilham em vermelho ardente iluminam
nossa consciência, dor e sofrimento
Quando o suor das feridas secou na terra,
a carga que a mente suportou se esvai
Longe, em um fedor de morte e fumaça,
no abismo onde o ouro foi abandonado
A carne que se despedaça em redemoinhos,
num abismo para escrever nossa última epílogo
Da vergonha, enquanto eles se consomem
Agora desaba a pior das torturas
No abismo do universo
Fora do tempo, em busca de alívio e graça
Um fim respeitado para os que já se foram
À beira de penhascos assombrados
Um fim reverenciado para os que sofrem
aguarda na aurora consumada
Nunca mais a lâmina do abandono
será guardada pelo seu sangue febril
Nem mais ferida por aço cortante
e deixada ao vento e à onda
Obedeça, criatura tremulante
Com o caos nas costas, você não teme nada
Contra a efemeridade, você balança em um ritmo sonolento
Com minha adaga em suas costas, abrace sua ruína
Da vergonha, enquanto eles se consomem
Agora desaba a pior das torturas
No abismo do universo
Fora do tempo, em busca de alívio e graça