Juoksevan Veden Aika
Lumi sulaa, riisuu kauniin peiton rujon maan
kevään jätteille nyt hautauomat kaivetaan
kuumeisesti luonnon rumuus piiloon lapioi,
kun et omaa luontoasi piiloon laittaa voi
Ullakolla pienen nurkkahuoneen hyllyllä,
ase, koneen osia ja miestenlehtiä.
poika, makaa laverilla, työt on jääneet taa,
kevään virta solisee ja veri huohottaa.
Isä katsoo savuavan saunan hiillosta,
koira kiertää kehää pihakaivon pohjalla
poika kahlaa koivikossa, kuolaa poskellaan
pian saapuu miehet valkoisissa takeissaan
Kevään tullen poika kuulee niitä ääniä,
joita ei voi kuulla isä eikä äitinsä
vieraat alkavat vierastaa heidän taloaan
juoru kulkee, mutta perheen eessä vaietaan
Talven maa, mustaa mieltä
rauhoittaa,
vaan juoksevan veden aikaan
ei rauhaa saa.
Sille, jonka kevät vei, nyt päätä puistetaan,
kielin halkaistuin hulluksi lyötyä muistetaan
luulen, ettei se voi meitä koskaan tavoittaa
vaan se lyö leiman kehen vaan sen lyödä haluaa
Talven maa mustaa mieltä
rauhoittaa,
vaan juoksevan veden aikaan
rauhaa ei saa.
Talven maa mustaa mieltä
rauhoittaa,
vaan juoksevan veden aikaan
rauhaa ei saa.
O Tempo da Água Corrente
A neve derrete, tira o lindo manto da terra feia
os restos da primavera agora são desenterrados
com fervor a feiura da natureza é escondida,
quando não se pode esconder a própria natureza.
No sótão, na prateleira de um quartinho pequeno,
uma arma, peças de máquina e revistas de homens.
O garoto, deitado na cama, deixou o trabalho pra trás,
a correnteza da primavera murmura e o sangue ferve.
O pai observa as brasas fumegantes da sauna,
o cachorro dá voltas em torno do poço no quintal.
O garoto se molha no bosque, babando na bochecha,
em breve chegam os homens com seus casacos brancos.
Com a chegada da primavera, o garoto ouve aqueles sons,
que nem o pai nem a mãe conseguem ouvir.
Os estranhos começam a estranhar a casa deles,
os boatos circulam, mas a família permanece em silêncio.
A terra do inverno, de mente sombria
tranquiliza,
mas no tempo da água corrente
não se encontra paz.
Para aquele que a primavera levou, agora balança a cabeça,
com línguas cortadas, lembram-se do que enlouqueceu.
Acho que isso nunca poderá nos alcançar,
mas deixa sua marca em quem quer que queira atingir.
A terra do inverno, de mente sombria
tranquiliza,
mas no tempo da água corrente
não se encontra paz.
A terra do inverno, de mente sombria
tranquiliza,
mas no tempo da água corrente
não se encontra paz.