Vader
't Mooiste beeld wat ik van m'n vader heb
Is op die stoel in de zon, voor de deur
't Mooiste beeld wat ik van m'n vader heb
Is op die stoel voor de deur, in de zon
Achterover leunend tegen die witte muur
Die witte muur, die warm was van de zomer
Zo zat 'ie daar, een man van vierenveertig jaar
De laatste maanden van z'n leven
Zo zat 'ie daar, te wachten op de duiven
En hij keek maar naar die hemel, naar de wolken in de lucht
En als die duiven dan kwamen, dan stond 'ie op
En dan riep hij hun namen: "Duufke, duufke"
Met die zachte stem, die ik nog altijd hoor
Ik was veertien toen ik hem verloor
't Was op een zondagmiddag in de zomer
En de zon scheen op die witte muur
Hij glimlachte en sloot z'n ogen
Toen is 'ie met de duiven weggevlogen
Vader
'A melhor imagem que eu tenho do meu pai
É naquela cadeira ao sol, na porta
A melhor imagem que eu tenho do meu pai
É naquela cadeira na porta, ao sol
Reclinando contra aquela parede branca
Aquela parede branca, que esquentava no verão
Ele estava lá, um homem de quarenta e quatro anos
Os últimos meses da sua vida
Ele estava lá, esperando os pombos
E ele só olhava para o céu, para as nuvens no ar
E quando os pombos chegavam, ele se levantava
E chamava os nomes deles: "Pombinho, pombinho"
Com aquela voz suave, que eu ainda ouço
Eu tinha quatorze anos quando o perdi
Foi numa tarde de domingo no verão
E o sol brilhava naquela parede branca
Ele sorriu e fechou os olhos
Então ele voou com os pombos