Na de storm
Ik zag de donkergrijze massa
De golven beukten op de dijk
Ik zag boom bijna breken in de wind,
De bliksem en de donder vielen tegelijk
Toen zag ik niets ik had water in mijn ogen
De wind sneed mijn adem af en geselde mijn huid
Ik gaf een schreeuw om mijn eigen stem te horen
En ik weet nog dat ik dacht hier kom ik nooit meer uit
Nu de wolken zijn verdwenen
Nu de regen is gestopt is gestopt
En in de plassen op de straat
De zon weerschijnt
Zou het niet altijd moeten zijn als nu
Als in de stilte na de storm
Waarin ik kijk naar wat er op het strand ligt
Naar wat er overbleef van het schip dat is vergaan
Waarin ik beef als ik weer naar huis loop
Bang dat wat me lief is niet is blijven staan
Waarin ik ren de laatste honderd meter
En elke stap mijn zekerheid verder ondermijnt
Waarin ik schreeuw om jouw stem te horen
De stem die mij vertelt wij blijven overeind
De wolken zijn verdwenen
De regen is gestopt is gestopt
En in de plassen op de straat
De zon weerschijnt
Zou het niet altijd moeten zijn als nu
Als in de stilte na de storm
Depois da Tempestade
Eu vi a massa cinza escura
As ondas batiam na mureta
Eu vi a árvore quase quebrar com o vento,
O relâmpago e o trovão caíram ao mesmo tempo
Então eu não vi nada, tinha água nos meus olhos
O vento cortava minha respiração e a pele me açoitava
Eu gritei pra ouvir minha própria voz
E ainda lembro que pensei: nunca mais vou sair daqui
Agora que as nuvens se foram
Agora que a chuva parou, parou
E nas poças da rua
O sol brilha de novo
Não deveria ser sempre assim como agora
Como na calma depois da tempestade
Onde eu olho pra tudo que ficou na praia
Para o que sobrou do navio que afundou
Onde eu tremo ao voltar pra casa
Com medo de que o que eu amo não tenha permanecido
Onde eu corro os últimos cem metros
E cada passo mina mais minha certeza
Onde eu grito pra ouvir sua voz
A voz que me diz que vamos ficar de pé
As nuvens se foram
A chuva parou, parou
E nas poças da rua
O sol brilha de novo
Não deveria ser sempre assim como agora
Como na calma depois da tempestade