Balladen om 70-talets största rockband
På Kåren nittonhundrasjuttioett, tog en kompis med mej en dag,
vi skulle kolla in ett häftigt band, som skulle va så jävla bra.
Och efter ett par minuter, att bandet hade dragit igång,
ja, hela lokalen svängde, och alla sjöng med i deras sång.
Åh, vilket drag, vilket underbart drag,
åh, vilket drag, vilket helvetes drag,
vilket drag,
vilket underbart drag.
Och efter halva konserten tystades musiken ner,
och en sångare i mörka solglasögon satte sig vid pianot ner.
Det var det bästa jag hört, när rösten genom mörkret skar,
ja, hela kroppen skälvde jag kan inte säga vad det var.
Jag ska försöka förklara i ord, men jag tror det måste ses,
men sån musik finns inte i dag och kommer nog aldrig mer.
Åh, vilket drag, vilket underbart drag,
åh, vilket drag, vilket helvetes drag,
vilket drag,
vilket underbart drag.
När jag gick ifrån lokalen var det en röst i mitt hjärta som sa,
den där sångaren med det storburriga håret kunde lika gärna va jag.
Och när jag nu står på scenen, så minns jag varje gång,
när sångarn med den spruckna rösten sjöng: "When my minds gone"
Åh, vilket drag, vilket underbart drag,
åh, vilket drag, vilket helvetes drag,
åh, vilket drag, vilket underbart drag,
åh, vilket drag, vilket helvetes drag,
vilket drag,
vilket underbart drag.
A Balada da Maior Banda de Rock dos Anos 70
Na Kåren, mil novecentos e setenta e um, um amigo me levou um dia,
íamos conferir uma banda irada, que dizia ser tão foda assim.
E depois de alguns minutos, quando a banda começou a tocar,
sim, todo o lugar balançava, e todo mundo cantava junto a canção.
Oh, que energia, que energia maravilhosa,
oh, que energia, que energia do caralho,
que energia,
que energia maravilhosa.
E depois da metade do show, a música foi diminuindo,
e um cantor de óculos escuros sentou-se ao piano, sorrindo.
Foi a melhor coisa que ouvi, quando a voz cortou a escuridão,
sim, meu corpo todo tremia, não consigo explicar a sensação.
Vou tentar descrever em palavras, mas acho que tem que ver,
más esse tipo de música não existe mais e nunca vai voltar a ter.
Oh, que energia, que energia maravilhosa,
oh, que energia, que energia do caralho,
que energia,
que energia maravilhosa.
Quando saí do lugar, uma voz no meu coração disse,
aquele cantor com o cabelo desgrenhado poderia muito bem ser eu.
E agora que estou no palco, lembro de cada vez,
quando o cantor com a voz rouca cantava: "Quando minha mente se foi"
Oh, que energia, que energia maravilhosa,
oh, que energia, que energia do caralho,
oh, que energia, que energia maravilhosa,
oh, que energia, que energia do caralho,
que energia,
que energia maravilhosa.