Musta, niljaisten lehtien kaupunki
Joulukuista iltapäivää
Seinän kokoinen ikkunalasi
Erotti meidät hitaista hiutaleista
Puistosta jossa lamput juuri syttyvät
Ulkona vielä levällään
Kadusta irti revityt kivet
Kun rakensimme rintamalinjoja
Nyt niiden rauniot saavat pehmeät linjat
refrain:
Lumi peitti huonot puolemme
Vallanhimon itsekkyyden
Musta niljaisten lehtien kaupunki
Tuli valkeaksi
Ja sai meidätkin
Hetkeksi sädehtimään
Tupakansavuisessa ilmassa
Kaikki olivat kerrankin samaa mieltä
Elokuvan lopusta saavutetuista eduista
Maassa rauha on sama kuin lunta
Ihmiset jotka tietävät
Liian tarkasti toistensa pahat teot
Ovat lopulta samanlaisia kaikkialla
Maassa rauha on sama kuin lunta
refrain
Cidade das Folhas Mortas
Tarde de dezembro
Uma janela do tamanho da parede
Nos separava dos lentos flocos
Do parque onde as luzes acabaram de acender
Lá fora ainda espalhados
As pedras arrancadas da rua
Quando construímos linhas de frente
Agora suas ruínas têm contornos suaves
refrão:
A neve cobriu nossos lados ruins
A egoísmo da ambição
Cidade das folhas mortas
Ficou branca
E nos fez também
Brilhar por um momento
No ar cheio de fumaça de cigarro
Todos estavam, pela primeira vez, de acordo
Sobre os benefícios do final do filme
Na terra, paz é a mesma coisa que neve
Pessoas que sabem
Demais sobre os atos ruins uns dos outros
No final, são iguais em todo lugar
Na terra, paz é a mesma coisa que neve
refrão
Composição: Kerkko Koskinen