395px

Terra de Jorden

Urban Trad

Jorden Terra

Det växte upp en lilja uti dalen som en blomstertärna där upprann
Jag stannade och kände doften av det förflutna, spidas med ett stänk av vinden
Dold på den platsen under blommornas bädd, där vilar den som jag har lovat tro
Men svalorna svävar högre upp än mitt löfte, därför rinner min tår på kinden
Så väx vackra lilja, fylld av allt som fanns i själen på den kropp som vilar här
Ja, väx vackra lilja som ett hopp för mig som frusen känner sorg i norden
Och flyg sorgens fågel, dela med dig av den känsla som du känt i många år
Ja, flyg sorgens fågel, dela med dig av de minnen som nu vilar i jorden
Jag svor att följa dig på eviga stigar, valde en som var båd bred och lång
Stapplada fel, förlorade dig ur sikte, därav skiljdes våra öden
Sökte förtvivlat, fann min vän igen, men sanden hade runnit ut för dig
Ber dig förlåta brottet av mitt lov, jag kan ej följa dig i döden
Så väx vackra lilja, fylld av allt som fanns i själen på den kropp som vilar här
Ja, väx vackra lilja som ett hopp för mig som frusen känner sorg i norden
Och flyg sorgens fågel, dela med dig av den känsla som du känt i många år
Ja, flyg sorgens fågel, dela med dig av de minnen som nu vilar i jorden

Teño un pesar como un puño, eicho de contar un dia
No meu corazón non cabe, cousa de melancholia
Un corazón de madeira, heino de mandar hacer
Que no sienta, ni padezca, ni sepa lo que es querer

Liksom en eld kan värma frusna kroppar, tinar mina tårar upp min sorg
Frigör en lättnad, vet att du ej mig klandrar, minnen ska jag aldrig försaka
Plockar den liljan, sprider bladen för vinden, fastnar på en vigne, fjäderklädd
Så finns du med mig, svävande på en fågel trots att du bli`tt mull tillbaka
Så väx vackra lilja, fylld av allt som fanns i själen på den kropp som vilar här
Ja, väx vackra lilja som ett hopp för mig som frusen känner sorg i norden
Och flyg sorgens fågel, dela med dig av den känsla som du känt i många år
Ja, flyg sorgens fågel, dela med dig av de minnen som nu vilar i jorden

Teño un pesar como un puño, eicho de contar un dia
No meu corazón non cabe, cousa de melancholia
Un corazón de madeira, heino de mandar hacer
Que no sienta, ni padezca, ni sepa lo que es querer

Terra de Jorden

Cresceu uma lírio no vale como uma flor de princesa que surgiu
Eu parei e senti o cheiro do passado, misturado com um toque do vento
Escondido naquele lugar sob a cama das flores, onde descansa aquele a quem prometi fé
Mas as andorinhas voam mais alto que minha promessa, por isso uma lágrima escorre pelo meu rosto
Então cresce, linda lírio, cheia de tudo que havia na alma do corpo que aqui repousa
Sim, cresce, linda lírio, como uma esperança para mim que, congelado, sente a dor no norte
E voe, pássaro da tristeza, compartilhe a sensação que você sentiu por tantos anos
Sim, voe, pássaro da tristeza, compartilhe as memórias que agora descansam na terra
Eu jurei te seguir por caminhos eternos, escolhi um que era largo e longo
Tropecei, perdi você de vista, por isso nossos destinos se separaram
Busquei desesperadamente, encontrei meu amigo de novo, mas a areia já tinha escorrido para você
Peço que perdoe a quebra da minha promessa, não posso te seguir na morte
Então cresce, linda lírio, cheia de tudo que havia na alma do corpo que aqui repousa
Sim, cresce, linda lírio, como uma esperança para mim que, congelado, sente a dor no norte
E voe, pássaro da tristeza, compartilhe a sensação que você sentiu por tantos anos
Sim, voe, pássaro da tristeza, compartilhe as memórias que agora descansam na terra

Sinto uma dor como um punho, é difícil contar um dia
No meu coração não cabe, coisa de melancolia
Um coração de madeira, eu mandei fazer
Que não sinta, nem sofra, nem saiba o que é amar

Assim como o fogo pode aquecer corpos congelados, derrete minhas lágrimas e minha dor
Libera um alívio, sabe que você não me culpa, memórias eu nunca abandonarei
Colho essa lírio, espalho as pétalas ao vento, fica presa em uma videira, vestida de penas
Assim você está comigo, flutuando como um pássaro, mesmo que você tenha se tornado pó
Então cresce, linda lírio, cheia de tudo que havia na alma do corpo que aqui repousa
Sim, cresce, linda lírio, como uma esperança para mim que, congelado, sente a dor no norte
E voe, pássaro da tristeza, compartilhe a sensação que você sentiu por tantos anos
Sim, voe, pássaro da tristeza, compartilhe as memórias que agora descansam na terra

Sinto uma dor como um punho, é difícil contar um dia
No meu coração não cabe, coisa de melancolia
Um coração de madeira, eu mandei fazer
Que não sinta, nem sofra, nem saiba o que é amar

Composição: