De Grote Wijzer Rond
Ik zat op haar te wachten
in café "de doopvont"
de kelner deed alsof
hij maar weinig Vlaams verstond
toen ik luid begon te hoesten
riep hij "Wacht nog is een second"
en hij bracht me een lauwe koffie
met een natte suikerklont
Waar zou ze nu toch blijven, dacht ik,
ze maakt het wel erg bont
misschien is ze verongelukt
of minstens zwaargewond
Maar twas allemaal zo erg niet
mijn vrees bleek ongegrond
want daar verscheen mijn dametje
goed en wel gezond
en wat zag ze der weer stralend uit
tesamen met haar hond
wat ben ik toch gezegend
en een echte bofkont
dat God zijn mooiste engel
naar de aarde zond
ze was het wachten waard
de grote wijzer rond
Ik weet niet of ze doorhad
dat ze me vreselijk opwond
het bloed vloog in mijn aders rond
als kogels aan het front
als ik mezelf niet tegenhield
denk ik dat ik haar verslond
maar ik zou het me nooit vergeven
als ik een haartje van haar schond
en net toen ik wou fluisteren
hoe mooi ik haar wel vond
vroeg de kelner wat ze drinken wou
vanop de achtergrond
maar de oorlog was begonnen
het vuur zat aan de lont
kzag de zon hoe ze gloeiend
wegzonk in de grond
en de maan opende blozend
een nieuwe avondstond
mijn hart hing in mijn schoenen
en mijn ziel aan het plafond
en toen ze me liet proeven
van haar lippen op mijn mond
vloog ik gelijk een albatros
over de horizont.
A Grande Agulha do Relógio
Eu estava esperando por ela
no café "a pia batismal"
o garçom fingiu
que pouco entendia de flamengo
quando comecei a tossir alto
ele gritou "Espera só um segundo"
e me trouxe um café morno
com um cubo de açúcar molhado
Onde será que ela está, pensei,
ele tá demorando demais
pode ser que ela teve um acidente
ou pelo menos se machucou
Mas não era nada tão grave
minha preocupação era infundada
porque lá estava minha garota
bem e saudável
e como ela estava radiante
junto com seu cachorro
como sou abençoado
um verdadeiro sortudo
que Deus mandou seu anjo mais lindo
para a terra
valeu a pena esperar
a grande agulha do relógio
Não sei se ela percebeu
que me deixava completamente agitado
o sangue corria nas minhas veias
como balas na linha de frente
se eu não me segurasse
acho que a devoraria
mas eu nunca me perdoaria
se machucasse um fio de cabelo dela
e justo quando eu ia sussurrar
como eu a achava linda
o garçom perguntou o que ela queria beber
do fundo da sala
mas a guerra tinha começado
o fogo estava prestes a estourar
vi o sol como ele ardente
afundava na terra
e a lua se abria rubra
para uma nova noite
meu coração estava nos meus sapatos
e minha alma no teto
e quando ela me deixou provar
dos lábios dela na minha boca
voei como um albatroz
sobre o horizonte.