Liedje Van de Spoorweg
Op de spoorwegberm vleide ze haar heupjes tegen mij
Zalig lag ik weg te kwijnen
Eén hand schuivend in haar truitje
D' ander wuivend naar de treinen
Ondanks ik niet verzekerd was
Tegen diefstal of brand
Zei ze dat ze bij mij ontzettend veel bescherming vond
En bij het minste streeltje van m'n hand in lichterlaaie stond
Ik had nooit boos op haar kunnen zijn
Want ze was zo broos, oneindig porselein
En die vouwtjes rond haar glimlach vertelden me de schoonste dagen van haar leven
En had het niet zo laat geweest dan had ze zich nog helemaal gegeven
Maar ze boezemde me niet zoveel vertrouwen in
Want de B- kant van haar hartje die wou ze mij niet tonen
En de leedjes van haar ogen verborgen een mysterie
Canção da Ferrovia
Na beira da ferrovia, ela encostou os quadris em mim
Deliciosamente, eu me deixava levar
Uma mão deslizando na blusinha dela
A outra acenando para os trens
Apesar de eu não ter seguro
Contra roubo ou incêndio
Ela disse que se sentia super protegida comigo
E com o menor toque da minha mão, ela pegava fogo
Eu nunca poderia ficar bravo com ela
Porque ela era tão frágil, um porcelana infinita
E as dobrinhas ao redor do sorriso dela me contavam os melhores dias da vida dela
Se não fosse tão tarde, ela teria se entregado por completo
Mas ela não me transmitia tanta confiança
Porque o lado B do coração dela ela não queria me mostrar
E as lágrimas dos olhos dela escondiam um mistério