Gin Barbee
Chi al pööf e al regota in süi piant,
La vigna la gota i lacrim dii sant,
L'è tütt un gutà che al scarpüscia i pooc dì
Par sentì primavera anca chi.
I saras i specian e in da l'ümit ul Gin,
Par quel atim da fiaa, in sül buceer da vin,
Dal sentì ul zic e zac, la forbiss a taià
E pö i saras a storgiass in sul praa.
Gin Barbee, vün da quii che al par tirà scià
Da un bel muund che al gh'è pü gnanca a scultà,
Sì, quel muund fai da nüm, fai da pooc,
Da amiis, e campagna, e ciocc.
Ul mestee da barbee lü l'ha imparaa
In la rüsca dal quatordass, in la guèra, a suldaa,
E adess cunt ul gatt che al runrogna lì in giir
Lü al piala e 'l incioda i stess siir.
Pö, 'riva anca quel atim da mulà ul martell
Perché 'rivan i amiis dal savun e penell,
L'uduur dal legnam che al stagiona gio lì,
E quela calma in dal na e vegnì.
Scüsii fiöö, al par da ves
Cunt i noni e la malincunia.
Scüsii fiöö, al par ul stess
Dì che al nass, Dì che al cria.
E al par da sentiss in dal giir certi vuus
Che i henn nai cunt i nostri facc de tuus,
Vuus che sentivum da fiöö in dii strecc,
in dii piazz e hin i vuus dii vecc.
E 'riva ul sabat cunt i solit amiis
quii da la barba, cart, e suriis
La barba, un cüntà sü fra sigar, vin e salam:
giurnada, setimana e duman.
Barbearia Gin
Quem tá no bar e na resenha em seu lugar,
A vinha pinga as lágrimas dos santos,
É tudo um gosto que escorrega os poucos dias
Pra sentir a primavera até aqui.
Os caras tão esperando e na brisa o Gin,
Por aquele momento de festa, no buraquinho do vinho,
Do sentir o zic e zac, a tesoura a cortar
E depois os caras se esticando no gramado.
Barbearia Gin, um dos que parece puxar
De um belo mundo que não dá mais pra escutar,
Sim, aquele mundo faz parte de nós, faz parte pouco,
De amigos, e campo, e chocolate.
O ofício de barbeiro ele aprendeu
Na briga do quartel, na guerra, a lutar,
E agora com o gato que ronrona ali em volta
Ele pega e enrola os mesmos fios.
Depois, chega também aquele momento de bater o martelo
Porque chegam os amigos do sabão e pincel,
O barulho da madeira que tá secando ali,
E aquela calma na noite vem.
Desculpa, filho, parece que vê
Com os avós e a melancolia.
Desculpa, filho, parece o mesmo
Dia que nasce, dia que cria.
E parece que se sente no giro certas vozes
Que tão lá com nossas caras de todos,
Vozes que ouvimos de filhos em apertos,
Nas praças e são as vozes dos velhos.
E chega o sábado com os mesmos amigos
Os da barba, carta, e sorrisos
A barba, um canto entre cigarro, vinho e salame:
Dia, semana e amanhã.