Gli Occhi Di Shanghai
La scalamobile in staziun, sciüscia basei, sciüscia person,
Me navi in gio cun la valisa di rimpiant.
Vedi sü la bancheta, in fund, Mr.Canaja e i so cartun,
E l'ünic libru che al po' lenc hin i so man…
E ul temp al va… Ma in duva al va?
E navi gio denta l'umbria cui fantasmi da traa via
A cercà un tren par carga denta ul mè passaa.
Johnny Smurzet ma cascia via: "me l'hu fai ma te fal mia,
Che quel tren ta la riporta sempru a cà…"
E ul tren al va… Ma in duva al va?
Shanghai! Shanghai!
Shanghai, öcc inscì i hu vist mai
Un rantul dal cöör, un emuziun che la m'ha dai
E me vurevi e duvevi nà a catai
Perché volevo, solo, gli occhi di Shanghai…
Miss Troia China da staziun cunt i öcc püsse prufund
In assee düü ghei par portat via da lì
E i henn bastaa anca düü segund par bütat gio da un punt
Par veec i tò öcc dumà par mi.
E la vita va… Ma in duva la va?
Shanghai! Shanghai!
Shanghai, öcc inscì i hu vist mai
Un rantul dal cöör, un emuziun che la m'ha dai
E me vurevi e duvevi nà a catai
Perché volevo, solo, gli occhi di Shanghai…
Ma se gh'è sücedüü? A sun stai me o l'è stai lü
A smagià da ross ul negru dal catram?
E lee la parlava pü, e me 'na vöia da traa sü
Ma l'è tütt iscrivüü in dii mè man…
"Shanghai", e riessi mia a lavai…
"Shanghai", e riessi mia a lavai…
Shanghai! Shanghai!
Shanghai, öcc inscì i hu vist mai
Un rantul dal cöör, un emuziun che la m'ha dai
E me vurevi e duvevi mia smurzai
Perché volevo, solo, gli occhi di Shanghai
Os Olhos de Xangai
A escada rolante na estação, desliza a base, desliza a pessoa,
Eu navego em alegria com a mala da saudade.
Vejo lá no banco, no fundo, o Sr. Canaja e seus quadrinhos,
E o único livro que ele pode ler está em suas mãos…
E o tempo vai… Mas pra onde ele vai?
E navego em meio à sombra com fantasmas pra levar embora
A procurar um trem pra carregar dentro do meu passado.
Johnny Smurzet me diz: "eu fiz, mas você não faz,
Porque aquele trem sempre te leva de volta pra casa…"
E o trem vai… Mas pra onde ele vai?
Xangai! Xangai!
Xangai, olhos assim eu nunca vi
Um grito do coração, uma emoção que me deu
E eu queria e precisava ir buscar
Porque eu queria, só, os olhos de Xangai…
Miss Troia China da estação com os olhos mais profundos
Em assentos duplos pra me levar dali
E bastaram até dois segundos pra me jogar de um ponto
Pra ver seus olhos só pra mim.
E a vida vai… Mas pra onde ela vai?
Xangai! Xangai!
Xangai, olhos assim eu nunca vi
Um grito do coração, uma emoção que me deu
E eu queria e precisava ir buscar
Porque eu queria, só, os olhos de Xangai…
Mas o que aconteceu? Fui eu ou foi ele
A mudar do vermelho pro negro do alcatrão?
E ela não falava mais, e eu uma vontade de levar
Mas tá tudo escrito nas minhas mãos…
"Xangai", e não consigo me lavar…
"Xangai", e não consigo me lavar…
Xangai! Xangai!
Xangai, olhos assim eu nunca vi
Um grito do coração, uma emoção que me deu
E eu queria e precisava não apagar
Porque eu queria, só, os olhos de Xangai.