Pohjola
Kun kauan sitten ulapalta saapui tuhansia laivoja.
Laivat täynnä pahuutta ja meidän häpäisijöitä.
Saapuivat selkäämme puukottamaan ja häpäisemään sankarimme.
Oli aika nostaa miekat ilmaan puolesta kunnian.
Alla pohjoisen tähtitaivaan käytiin taistelu kunniasta.
Vaan oli heitä liian paljon, liian paljon voitettavaksi.
Alkoi sankareille pohjolan pitkä ikuinen talvi.
Oli pakko nöyrtyä alistukseen ja tavoille vieraan kansan.
Nyt kuulen kutsun pohjolaan.
Synty sijoille vanhaan maailmaan.
Kerään voimani uuteen taisteluun.
Halki taivaiden voittomme kaikuu.
Pohjola
Quando há muito tempo, chegaram nuvens com mil barcos.
Barcos cheios de maldade e nossos envergonhadores.
Chegaram por trás para nos apunhalar e envergonhar nossos heróis.
Era hora de erguer as espadas em nome da honra.
Sob o céu estrelado do norte, a batalha pela honra começou.
Mas eram muitos demais, muitos demais para vencer.
Começou para os heróis o longo e eterno inverno do norte.
Era preciso se submeter à dominação e aos costumes de um povo estranho.
Agora ouço o chamado para o norte.
Nascendo nos lugares do velho mundo.
Reúno minhas forças para uma nova batalha.
Através dos céus, nossa vitória ecoa.