Karjala
Paljon, en susta tiedä, sisimmästäni vihjeen löydän
Itse tiedosti juuret vereni puhtaan pöydän
Liian kaunis moni asia, sit' moni ei saa koskaan kokea
Tuo mist' koostuu tajunta, rodulla aniharvalla
Kylmin sade
Jonka kieli laulaa itseensä melankoliaa
Kaipausta sydän rummuttaa
Lumi lopulta peittää oudon maan
Roihuaa tuli, pakkanen paukkuu
Vihmoo verta, suojiin saattaa
Syksyn kirjo, kuten mieli
Kylmin sade, jonka kieli
Laulaa itseensä melankoliaa
Kaipausta sydän rummuttaa
Laulaa itseensä melankoliaa
Karjala
Muito, não sei de nada, mas encontro uma pista dentro de mim
Eu mesmo percebo as raízes da minha mesa limpa
Muitas coisas são bonitas demais, que muitos nunca vão experimentar
Aquilo do que a consciência é feita, em uma raça raríssima
A chuva fria
Cuja língua canta melancolia para si mesma
A saudade bate forte no coração
A neve finalmente cobre a terra estranha
O fogo arde, o frio estala
Derrama sangue, pode levar para os abrigos
A paleta do outono, como a mente
A chuva fria, cuja língua
Canta melancolia para si mesma
A saudade bate forte no coração
Canta melancolia para si mesma