Andere Namen
Ik ken een wonderlijke man,
een heel bijzonder vreemde man.
Een man die stottert niets weet te zeggen,
behalve als hij zingen kan.
Hij gaf de dingen andere namen.
Zo noemde hij een stoel een krant.
De tafel noemde hij een deurknop.
Een briefje noemde hij een hand.
Hij is een kind, een heel oud kind.
Alfred Judokus Kwak en Don Quichot.
In elke dwarrelende sneeuwvlok ziet hij God.
Hij is een kind, een heel oud kind.
Zo eentje zoals je ze alleen in
vergeten boeken vindt.
Deze wonderlijke man,
die bijzondere vreemde man.
Zit op een krant achter een deurknop
en schrijft je zo een hand.
Hij is klaarwakker als wij slapen en
fietst dan fluitend langs de zee.
Als wij opstaan gaat hij liggen
en eten wij zit hij op de WC.
Hij is een kind, een heel oud kind.
Alfred Judokus Kwak en Don Quichot.
In elke dwarrelende sneeuwvlok ziet hij God.
Hij is een kind, een heel oud kind.
Zo eentje zoals je ze alleen in
versleten boeken vindt.
Laatst is hij opgepakt door mannen.
Hij zit nu in een opvanghuis.
Want hij trok met een nijptang telkens weer
de spijkers uit de handen van Jezus aan het kruis.
Die man woont bij ons in de straat.
Ik zie hem nooit, soms 's avonds laat.
Dan wandelt hij daar naast zijn fiets.
De fiets die praat en hij zegt niets.
Outros Nomes
Eu conheço um homem maravilhoso,
um cara bem estranho.
Um homem que gagueja, não sabe o que dizer,
muito menos quando ele pode cantar.
Ele deu outros nomes às coisas.
Assim, chamou uma cadeira de jornal.
A mesa ele chamou de maçaneta.
Um bilhete ele chamou de mão.
Ele é uma criança, uma criança bem velha.
Alfred Judokus Kwak e Dom Quixote.
Em cada floco de neve que cai, ele vê Deus.
Ele é uma criança, uma criança bem velha.
Um tipo que você só encontra em
livros esquecidos.
Esse homem maravilhoso,
esse cara tão estranho.
Está em cima de um jornal atrás de uma maçaneta
e te escreve uma mão.
Ele está mais acordado enquanto a gente dorme e
pedala assobiando pela praia.
Quando a gente levanta, ele vai deitar
e quando a gente come, ele está no banheiro.
Ele é uma criança, uma criança bem velha.
Alfred Judokus Kwak e Dom Quixote.
Em cada floco de neve que cai, ele vê Deus.
Ele é uma criança, uma criança bem velha.
Um tipo que você só encontra em
livros surrados.
Recentemente, ele foi levado por homens.
Agora ele está em um abrigo.
Porque ele sempre puxava com um alicate
os pregos das mãos de Jesus na cruz.
Esse homem mora na nossa rua.
Eu nunca o vejo, às vezes tarde da noite.
Então ele passeia ao lado da sua bicicleta.
A bicicleta que fala e ele não diz nada.