De Duiven los
De duiven los,
in gedachten maakt hij zich een Alfa Romeo.
De dashbordwijzers trillen in het rood,
rond honderdtachtig.
En Elsjes zomerjurk hangt aan de waslijn...
Een witte stip komt dichterbij,
een meisje op de vluchtstrook.
Ze moet naar Zeist, wat een toeval,
ze nesteld zich in het nappa.
En Elsjes zomerjurk hangt aan de waslijn...
Een bloesemroute,
in gedachten rijdt hij het bospad op.
Hij tilt haar uit de auto,
bewijst zich op de trimbaan,
schrijft haar naam in het zand.
En Elsjes zomerjurk hangt aan de waslijn...
Haar bloesje los, hij zijn hemd,
hij doet haar rok uit.
Komt hij klaar, en roept zijn duiven.
En Elsjes zomerjurk hangt aan de waslijn...
Haar bloesje los, hij zijn hemd,
hij doet haar rok uit.
Komt hij klaar, en roept zijn duiven.
En Elsje vraagt of papa nu tijd heeft om te spelen...
Solte os Pombos
Solte os pombos,
na cabeça ele imagina um Alfa Romeo.
Os ponteiros do painel tremem em vermelho,
perto de cento e oitenta.
E o vestido de verão da Elsje está pendurado no varal...
Uma manchinha branca se aproxima,
uma garota na faixa de emergência.
Ela precisa ir pra Zeist, que coincidência,
ela se acomoda no nappa.
E o vestido de verão da Elsje está pendurado no varal...
Uma rota de flores,
em pensamento ele entra na trilha da floresta.
Ele a levanta do carro,
se prova na pista de corrida,
escreve o nome dela na areia.
E o vestido de verão da Elsje está pendurado no varal...
A blusinha dela solta, ele com a camisa,
ele tira a saia dela.
Quando ele chega lá, e chama seus pombos.
E o vestido de verão da Elsje está pendurado no varal...
A blusinha dela solta, ele com a camisa,
ele tira a saia dela.
Quando ele chega lá, e chama seus pombos.
E a Elsje pergunta se o papai agora tem tempo pra brincar...