De Man die Zelfmoord wilde plegen
Er was een man die dolgraag zelfmoord wilde plegen.
Waarom precies, dat was hem zelf niet goed bekend.
Hij had die drang bij zijn geboorte meegekregen,
zoals een ander taalgevoel of zangtalent.
En in de lente had-ie enkel het verlangen,
om zich alleen met groene takken op te hangen.
Dat is een tamelijk bescheiden wens, nietwaar?
Een mens zijn lust dat is zijn leven, zeg ik maar.
Alleen hij kon het niet meteen, al niet als jongen,
toen hij na schooltijd dikwijls aan de spoordijk zat.
Och, hij was ziels en zielsgraag voor een trein gesprongen,
om te vergeten, hij wist niet nauwkeurig wat.
Hij wou zijn vader en zijn moeder niet verdrieten,
en daarom liet ie de gedachte steeds weer schieten.
Want een geweten is iets moois, maar als je 't hebt,
dan ben je wel ontzettend zwaar gehandicapt.
Hij nam zich voor z'n ouders sterven af te wachten,
en had geluk, ze werden geen van beiden oud.
Maar zie het leven wordt bepaald door vreemde krachten,
en in de tussentijd was hij gewoon getrouwd.
Hij had een uitgebreide voorraad slaaptabletten,
die hij vaak telde als de schemering aan kwam zetten.
Och, hij kon makkelijk bereiken wat hij wou:
hij deed het niet, hij had een brave vrouw.
En toen die eindelijk gestorven was na jaren,
zag hij de kans tot zijn verdriet nog steeds niet schoon,
om zelf die lang verbeide haven in te varen:
hij was de vader van een dochter en een zoon.
Maar zijn geduld begon zo langzaamaan te slinken.
Hij was nu vastbesloten zich te verdrinken
en had de plek al uitgezocht, 't was bij de brug.
Hij dacht: hier doe ik het, en God, maak 't toch vlug.
Het duurde lang voordat hij klaar was met zijn taken,
maar toen hij voor zijn kinderen nauwelijks meer bestond,
ging hij er op een avond blij een eind aan maken.
En bij die brug vond hij toen een zieke hond.
Hij had het dier het liefst ter plekke willen wurgen.
Maar nee, hij bleef er tot zijn laatste snik voor zorgen,
en gaf toen eigenlijk met tegenzin geest.
Hij dacht: wat gaan ze met hem doen, het stomme beest.
Er was een man die dolgraag zelfmoord wilde plegen,
waarom dat wist hij niet, al zijn er redenen zat te geven.
Ik weet er zo al uit mijn hoofd een stuk of negen,
al heb ik zelf die aandrang nooit zo sterk gehad.
Ach, om iets waar te maken van zijn liefste dromen,
had ieder ander het vast niet zo nauw genomen.
Maar hoe dan ook, dat heeft die man dus wel gedaan:
hij is gewoon als ieder ander doodgegaan.
O Homem que Queria se Matar
Era um homem que queria muito se matar.
Por que exatamente, isso ele mesmo não sabia bem.
Ele tinha esse impulso desde que nasceu,
como um outro sentido de linguagem ou talento pra cantar.
E na primavera, ele só tinha o desejo,
de se pendurar sozinho em galhos verdes.
Isso é um desejo bem modesto, não é?
A vontade de um ser humano é sua vida, eu diria.
Só que ele não conseguia fazer isso de imediato, nem quando era garoto,
quando ele costumava ficar na beira da linha de trem depois da escola.
Ah, ele estava desesperadamente disposto a pular na frente de um trem,
para esquecer, ele não sabia exatamente o que.
Ele não queria entristecer seu pai e sua mãe,
e por isso deixava o pensamento sempre de lado.
Porque uma consciência é algo bonito, mas se você a tem,
você fica extremamente incapacitado.
Ele decidiu esperar seus pais morrerem,
e teve sorte, nenhum dos dois viveu muito.
Mas veja, a vida é determinada por forças estranhas,
e nesse meio tempo, ele simplesmente se casou.
Ele tinha um estoque considerável de comprimidos para dormir,
que ele contava frequentemente quando a penumbra chegava.
Ah, ele poderia facilmente alcançar o que queria:
ele não fez, ele tinha uma esposa exemplar.
E quando ela finalmente morreu após anos,
el viu que a chance de sua tristeza ainda não estava clara,
para finalmente entrar no tão esperado porto:
ele era pai de uma filha e um filho.
Mas sua paciência começou a diminuir aos poucos.
Ele estava agora decidido a se afogar
e já tinha escolhido o lugar, era perto da ponte.
Ele pensou: aqui eu faço isso, e Deus, faça rápido.
Demorou muito até que ele terminasse suas tarefas,
mas quando ele quase não existia mais para seus filhos,
ele decidiu acabar com tudo numa noite feliz.
E perto da ponte, ele encontrou um cachorro doente.
Ele teria preferido estrangular o animal ali mesmo.
Mas não, ele ficou cuidando dele até seu último suspiro.
E então, na verdade, ele morreu com relutância.
Ele pensou: o que vão fazer com ele, esse bicho estúpido?
Era um homem que queria muito se matar,
por que ele não sabia, embora houvesse razões de sobra.
Eu já sei de cor umas nove razões,
mesmo que eu nunca tenha sentido esse impulso tão forte.
Ah, para realizar seus mais queridos sonhos,
qualquer outra pessoa provavelmente não teria se importado tanto.
Mas de qualquer forma, esse homem fez isso:
ele simplesmente morreu como qualquer outro.
Composição: Joop Stokkermans, Guus Vleugel